Reacties op: De doelgroep van ‘De schilder, de duif en de dingen’

Door: Karin

Karin — Tue, 16 Feb 2010 10:10:45 +0000

@terpost
Dit is een weblog over kinderliteratuur en leesbevordering, waar over boeken gepraat wordt. Persoonlijke aanvallen op auteurs (of wie ook) maken geen deel uit van het zinvolle gesprek over kinderboeken dat wij hier wensen en worden dan ook verwijderd.

Als u meent een zinvolle bijdrage te kunnen leveren over de onderwerpen waar het hier om gaat, bent u welkom.

Door: terpost

terpost — Tue, 16 Feb 2010 10:03:13 +0000

webmaster je kan me weg modden maar het klopt allemaal .

[...]

Door: Katrien

Katrien — Mon, 15 Feb 2010 17:54:42 +0000

@Stefan: leuk idee! Doen!

Door: hilde

hilde — Wed, 10 Feb 2010 13:46:25 +0000

prachtig!!

Door: stefan

stefan — Tue, 09 Feb 2010 16:33:10 +0000

Hilde,

Ik ben er momenteel over aan het denken om in de bib waar ik werk eens een stand jeugdboeken op de volwassenafdeling te plaatsen. Om maar duidelijk te maken dat veel boeken geen bovengrens hebben.

Door: hilde

hilde — Mon, 08 Feb 2010 19:39:05 +0000

Wat mij bij leeftijdsaanduiding nog het meest stoort, is het feit dat kinderen die ouder zijn dan de genoemde leeftijd het dan nog zo moeilijk eens willen/durven vastnemen.
Er liggen zoveel schatten bij de kinderboeken (lees ook prentenboeken) waar jongeren nog zouden kunnen van genieten en over zouden kunnen discussiëren… maar ja, welke 15-jarige leest nu nog een boek dat voor 10 – 12-jarigen of jonger nog, is bedoeld? Spijtig toch?

Door: Karin

Karin — Fri, 05 Feb 2010 14:40:39 +0000

Stefan, wat je vraag over metaforen betreft: ik weet het niet.

Mijn zoontje heeft het hoofdstuk ‘Zijn handen maakten dingen’ gelezen. Dat is niet het moeilijste hoofdstuk, maar er zit wel metaforisch taalgebruik in. Mijn zoontje is zesenhalf en heeft me van elk beeld heel precies uitgelegd waarom dat er stond. Ik had dat zelf niet verwacht.

Door: stefan

stefan — Fri, 05 Feb 2010 13:31:02 +0000

Karin schrijft: “De metafoor, waarvan De Moor zich wel vaker bedient, is plots alle subtiliteit kwijt en komt gezocht en onnatuurlijk over. En daar zit ‘m voor mij iets cruciaals. Want zowel bij het CoBrA-stuk als bij het stuk over de oude meesters kon ik me voorstellen: hier wordt voorkennis gevraagd die tienjarigen gewoon niet hebben.”

Is het niet zo dat tienjarigen sowieso nog niet met moeilijke metaforen overweg kunnen, waar dit boek dan weer bol van staat?

Maar ik ben wel blij met de reacties van Karins en Tines zoontjes. Voor alle duidelijkheid: ik hoef mijn gelijk niet te halen. Ik zou niets liever hebben dat ik ongelijk blijk te hebben.

Door: Tine

Tine — Fri, 05 Feb 2010 07:11:07 +0000

Hier heb je de eerste 10-jarige die ervan genoten heeft. Mijn zoon is echt geen fervente lezer, en meestal laat hij te moeilijke boeken gewoon links liggen. Maar hij is verzot op beeldende kunst, dus De Moor ligt op zijn nachtkastje en daarin leest hij af en toe een stuk. Binnenkort krijgt hij er van mij een boek van Raveel bij, om de schilderijen waarvan sprake erbij te kunnen nemen. Want dat vind ik een minpunt: voor volwassenen is het wel duidelijk om welke werken het gaat, maar voor kinderen behoren die werken nog niet tot hun verworven kennis. Dus een beetje hulp is welkom…

Door: Karin

Karin — Thu, 04 Feb 2010 21:44:36 +0000

En nu over ‘De schilder de duif en de dingen’. :-) Eergisteren gelezen met Stefans vraag in het achterhoofd.
Het probleem is, denk ik, niet zozeer dat dit geen kinderboek is. Maar dat het zijn hoge kwaliteit niet overal kan volhouden – en net bij die passages lijkt Stefan zich af te vragen: is dit voor kinderen? Ik vroeg me er, een redacteurspotlood bij de hand, eerder bij af: is dit niet een beetje louter schoonschrijverij?

Voor alle duidelijkheid: ik heb het over enkele fragmenten. Want er staat erg veel moois in dit boek. De Moor slaagt er vaak in om met weinig maar heel treffende woorden en vooral met verrassend sterke beelden de essentie van een moment te vatten. Prachtig! Maar af en toe vind ik dat het mooi willen schrijven de overhand neemt, wat te nadrukkelijk gebeurt. Jammer.

Ik had ook wel een beetje het gevoel dat in de laatste helft van het boek er blijkbaar een paar stukken in ‘moesten’ omdat bepaalde inhoudelijke elementen nu eenmaal in het verhaal hoorden. De oude meesters, wat Raveel van hen vond. CoBrA. De visie van de volwassen schilder. Na het sterke eerste deel, dat op heel impressionistische wijze een fragmentarisch portret schildert van de kunstenaar als kind, komt dat me bij momenten een beetje over als een ‘verplicht nummertje’. Vooral het stuk over CoBrA valt erg uit de toon. De metafoor, waarvan De Moor zich wel vaker bedient, is plots alle subtiliteit kwijt en komt gezocht en onnatuurlijk over. En daar zit ‘m voor mij iets cruciaals. Want zowel bij het CoBrA-stuk als bij het stuk over de oude meesters kon ik me voorstellen: hier wordt voorkennis gevraagd die tienjarigen gewoon niet hebben. En wat De Moor erover schrijft is te summier om het dan als jonge lezer op je eentje te redden, vrees ik. Bij de oude meesters, dat ik over het algemeen redelijk goed geschreven vind, kan ik me echter ook nog wel voorstellen dat ik zo’n tekst met een kind lees en er beeldmateriaal bijhaal om de schaarse woorden te stofferen. Het is op het randje, maar ik kan me er iets bij voorstellen. Bij het stuk over CoBrA kan ik me dat niet voorstellen, omdat de tekst me zelf helemaal niet aantrekt. Hoe zou ik een kind moeten warm maken voor een beeld dat ik zelf veel te vergezocht vind?

Als het schoentje ergens wringt in het boek, dan is het voor mij dáár. Bij de stukken die stilistisch uit de toon vallen en die ook mij als volwassen lezer niet kunnen overtuigen. Hoe kan ik dan denken dat ze een jonge lezer wél zouden overtuigen?

(Tussen haakjes: mijn zoon van zesenhalf heeft één hoofdstuk helemaal zelf gelezen (‘Zijn handen maakten dingen’), heeft er met mij over gepraat en begreep het duidelijk helemaal, ook de implicietere betekenissen en de metaforen, én zei: ‘Ik wil dat hele boek wel eens lezen.’ Benieuwd hoe dat verdergaat…)