Over misschien wel het mooiste kinderpoëzieboek van het afgelopen jaar vertelde ik al. Maar het intrigerendste poëziegeluid kwam van elders. Het zat zelfs goed verstopt, ergens halverwege Ik wil een naam van chocola, de tweede editie van ‘Querido’s Poëziespektakel’ en begon zo:

Oorlog

Ze zouden naar het zwembad
en ik mocht wel mee
als ik maar niet weer ging janken:
De grote jongens waren er vast ook

We renden naar het diepe eerst en doken zo, met tien tegelijk
(ik kan niet duiken, dus ik sprong gewoon)

Het is meteen het begin van een groot avontuur, want de grote jongens zijn er inderdaad:

Even later was het oorlog
Tekkelen, glijen, bommetjes vlakbij en randje
douwen, onderhouwen, proesten, schoppen,
blauwe plekken, schuilen bij het bubbelbad,
onze gele mat gejat
Badmeesters keken wel maar zeiden niets
Job een bloedneus
Bas zijn knieën lagen open,
en ik, ik was zowat verzopen

De ik-verteller, Dissus, trekt zich terug op de wc:

Zat ik daar
in elkaar gedoken
met een plakzwembroek op mijn enkels
te rillen op de koude bril
en ik dacht
wat ik echt
wat ik nu echt wil,
Dat ik de held was,
de held van het verhaal en dat we vet verdwalen en heel ver en vrij
en vol gevaar, onderweg sneuvelen er een paar en iedereen huilen behalve ik,
en ik, ik zeg dan
hee, kom op
loop maar mee met mij

En een held wordt hij. Niet zomaar eentje. Want wat volgt, is ook niet zomaar het eerste het beste avonturenverhaal. ‘Dissus’ van Simon van der Geest is een bijzonder originele én sterke bewerking van het verhaal van Odysseus. Odysseus is Dissus geworden, geen koning van toen, maar een jongen van nu. Op de terugweg van het zwembad naar huis verdwalen Dissus en zijn vrienden hopeloos. En alsof dat nog niet erg genoeg is, zet er een hevig onweer op en vinden ze op hun weg een eenogige boer, schrikwekkende hengelaars en een gevaarlijke kraan (‘een gele kraanmachine met cabine, / op de zijkant, in het zwart: / ‘Skylla 2000′).

Het verhaal van Odysseus hervertellen in een hedendaagse setting is een ambitieuze onderneming. Simon van der Geest doet het met verve. Heel het verhaal komt op het eerste gezicht heel spontaan over, alsof het het relaas is van een jongen die gewoon even vertelt wat hem daarnet toch wel is overkomen.

En de bus, ik zweer het je,
werd opgetild en meegeblazen
slingerde, schokte, vloog maar door
de wereld tolde rond en rond en
ho! riepen we, ho!

Dat de gedichten zo spontaan overkomen, ligt aan Van der Geests schrijftalent. Want dat ‘Dissus’ niet zomaar even is neergepend, moge blijken uit het zuinige gebruik van rijm, uit de sterke cadans, de betekenisvolle herhalingen en inversies, en niet in het minst de inventieve manier waarop Van der Geest elementen uit het verhaal van Homeros verwerkt. De gedichten zijn zo intrigerend en sterk dat het reikhalzend uitkijken is naar de publicatie van de hele ‘Dissus’-cyclus ergens dit voorjaar.