Is er nog iemand op zoek naar een ultiem Valentijngeschenk? Iemand die het niet zelf gezegd krijgt en de liefste der liefsten dreigt mis te lopen? Of iemand die zich die grote liefde zelf heeft laten ontglippen? Hier is dé tip: Meneer Grijs van Paul Verrept en Riske Lemmens. Ach, de tip is eigenlijk zelf al vergrijsd: ook Jeugd en Muziek programmeerde vorig jaar al een voorstelling rond het ontroerende prentenboek. Voor 4+ stond er op het programmablaadje, maar eigenlijk is het boek tijdloos. Paul Verrept vertelt in spaarzame zinnen en met eenvoudige woorden over de golfbeweging van een verliefdheid.  Het saaie leventje van Meneer- of meester- Grijs krijgt plots kleur door de juf van de derde klas. Meneer Grijs droomt, fantaseert, valt voor haar in zwijm… tot alle illusies hem weer ontglippen.  De afwisselend ingetogen en swingende prenten van Riske Lemmens volgen de poëzie van dit onvervalste liefdesverhaal. Zij laat de verliefde olifant meer en meer kleur krijgen, door een plantje dat hij voor de juf koopt, zijn neus en das worden er groen van; En hijzelf ook, wanneer hij misselijk van verliefdheid wordt. Of blauw, zo blauw als de schoenen van de juf; en zonnig geel wanneer een kaartje van de juf hem vleugels geeft. Hem, de lompe olifant..; en tenslotte over rood van woede als het mis gaat, naar het rood van dansende verrukking bij het laatste sprankeltje hoop. Het gaat mis, ja, maar de olifant eindigt niet als een grijze lomperik. Hij heeft de liefde immers gevoeld?  En wie blijft wel achter met het gemis? Juist, eigen schuld, dikke bult. Maar dan is dan weer van mijn kant uit te lomp gezegd voor zo’n fijn prentenboek!!! Dit is een grijze, maar een gouden tip, hoop ik.
In boekenvriendschap, Jet