Het leesleven zoals het is
Meestal ben ik op een zondagavond rond achten druk in de weer, met van alles en nog wat. De kinderen moeten naar bed, er moeten boterhammendozen gemaakt worden, de rommel van een weekend spelen moet opgeruimd worden… Misschien kent u het wel.
Deze zondagavond was anders, genietend van een gedwongen postoperatieve rust lag ik rond achten op de bank. Manlief stopte boven Klein Ventje in bed. In de woonkamer heerste een, na een luidruchtig weekend, ongehoorde stilte. Alleen het omslaan van bladzijden was te horen, en af en toe een grinnikend lachje. Ik was verdiept in Floortje Zwigtman, Groot Ventje had zich op de vloer genesteld met een boek. Ik weet niet waar ik het meest van genoot: van zo samen te liggen lezen, of van het zien hoe Groot Ventje genoot van een boek waar ik bijna dertig jaar geleden óók van heb genoten: Minoes van Annie M.G. Schmidt. Maar heerlijk was het.
Dat is pas leven!
Een spoedig herstel overigens.
Wat een zaligheid Karin- behalve dan het herstel zelf. Ik wens je vlugge beterschap – en geniet zolang maar van het rustige lees- leven!
Jet
Is dat de nieuwe van Zwigtman? Ik wil ooooooooook! Ik moet nog wachten tot zaterdag, bij Joke … snif!
@Stefan en Jet: dankjewel!
@Inge: de hele trilogie. Ik ben de eerste delen aan het herlezen, om de nieuwe er dan meteen achteraan te lezen…
Mooie foto, Karin! Boeken delen met je kinderen blijft toch het leukste wat er is, als je het mij vraagt. Mijn dochtertje is aan het genieten van Lotta, en ik geniet mee. Ik vind het alleen verdacht dat ze altijd opnieuw het verhaaltje wil horen over Lotta die wegloopt van huis… Word maar snel weer beter, gelukkig kan je nog altijd bloggen!