Groot Ventje zit, zoals wel vaker, met een boek in een van de rieten stoeltjes in de woonkamer.
Geen vraag, geen mededeling, geen grap dringt tot hem door.
Zelfs als ik met enige nadruk informeer of hij ‘iets lekkers’ wil, een vraag die meestal goed is voor gespitste oren en blinkende ogen, kijkt hij niet op.
Als hij in een boek verdiept is, is hij van de wereld.

Als hij een tijd later eindelijk opkijkt, vraag ik hem wat hij zo leuk vindt aan lezen.
Hij kijkt me aan alsof ik zonet gevraagd heb waarom chocolade lekker of cadeautjes krijgen fijn is.
‘Omdat er altijd spannende verhalen en grote avonturen in boeken zitten, natuurlijk.’
Natuurlijk.