Ik zet mijn lees- en skimtocht verder. Tine Mortier schreef met Raar! een vervolg op Bruin(2008).
Nu kijk ik altijd een beetje argwanend naar ‘een vervolg op’, vooral als de auteur bij het eerste boek verrassend uit de hoek kwam. Na het eerste hoofdstuk van Raar! ging ik dus ei zo na aan het skimmen. Tine Mortier begint aarzelend met wat gefilosofeer over ‘taal’. Paco, die nu een jaar in België is, wil namelijk een onderzoek starten naar ‘het vergeten van een taal en hoelang dat eigenlijk duurt’. Dat leek mij op zich al interessant genoeg om daar een verhaal rond te bouwen, maar Tine laat die draad vallen. Niet helemaal, dat verklaar ik later. Het eerste hoofdstuk is ook verwarrend voor de lezer die Paco (half Ecuadoriaan, half Belg, koffie met veel melk dus) uit Bruin niet kent. Paco hangt een heel verhaal op over zijn vader die naar de Spaanse TV kijkt en de soort quizzen die daar gegeven worden, maar waarom hij dat doet, blijft vaag. Maar ik heb niet geskimd, want vanaf hoofdstuk 2 komt er vaart in het verhaal en wordt het interessant. Op Paco’s school verschijnen achtereenvolgens twee ‘rare’ jongens: De Colombiaanse Carlito is nog bruiner dan Paco en heeft enkel twee vaders. Vanwege zijn huidskleur neemt Paco meteen aan dat hij ook Spaans spreekt, net als hijzelf. Dit grappige misverstand – dat dus eventjes naar zijn onderzoek in hoofdstuk één verwijst- en de originele manier waarop een vooroordeel doorprikt wordt, trok me over de streep om verder te lezen. Paco sluit ondanks alle geroddel en gepest vriendschap met Carlito. Wat moeilijker heeft hij het met de stoere kermisjongen Benno, wiens ruwe taaltje hem afschrikt. Maar ook hier kan over gepraat worden. Paco krijgt in dit dunne boekje (86 blz) veel problemen over zich heen, maar die bedelven hem niet. Hij blijft zijn spontane zelf en stelt argeloze vragen. Daar heeft ook de lezer alle baat bij. Hij zal tot dezelfde conclusie als Paco komen: doorprikte vooroordelen maken ‘raar’ soms heel gewoon. Het boekje is royaal geïllustreerd met mooie foto’s! (Uitg: De Eenhoorn)

Reine de Pelseneer heeft het in Lev? ook over pestkoppen en vooral hoe je ze kan ontmaskeren. Lev heeft geen lef genoeg om het stotterende klasgenootje Sine te verdedigen tegen pestkop Doris. Maar hij heeft een plan, en daar kan hij in één moeite door ook zichzelf (hij is een beetje verliefd op Sine…) en zijn treurende opa mee helpen. Dat plan is leuk, grappig- o.m. vanwege een onwillige kat die go- between moet spelen- en zeker ook vanwege de spontane, maar toch ‘denkende’ Lev. Hij maakt gangbare clichés, zoals een pestkop met een ongelukkige thuis, toch aanvaardbaar. Je voelt hem groeien in het verhaal. De oplossing die hij bedenkt om Dora- pestkop een hak te zetten, is trouwens origineel! Ook hier geen geskim dus. Het verhaaltje is doorvlochten met speelse striptekeningen. (UItg: Abimo)

En even signaleren: Reine de Pelseneer schreef voor het maartnummer (nr.132) van Deusexmachina over de kinder- en jeugdpoëzie van Edward van de Vendel:’ Empathie en onstuimig taalplezier’. In dat speciale jeugdliteratuurnummer lees je ook Jan van Coillie over Ted van Lieshout, Karin Kustermans (verhelderende interviews met Sofie Van Sande-uitgeefster Lannoo, Belle Kuyken-uitgeefster Querido- en met Jen de Groeve, hoofdredacteur De Leeswelp en De Leeswolf). Vanessa Joosen heeft het over verhalen vertellen in grenzen verleggen in woord en beeld, Sylvie Geerts vergelijkt de verhalen van Odysseus van Hartman, Dros en Michael De Cock en Coosje van der Pol onderzoekt ironische humor in de kinderliteratuur. Pieter van Oudheusden heeft het in een gesprek met Klaas Verplancke over het gevaar van debuteren. Daarnaast zijn er verhalen en poëzie van verschillende auteurs. Een heel interessant nummer!

En in de zijkant: heeft iemand ooit ‘Wild verliefd’ (Gouden Uilkandidaat) van Ditte Merle op Verteleens vermeld? Nog niet te vinden in het archief- en ik blijf er maar in lezen en neuzen en lachen…

In boekenvriendschap, Jet