Vanessa  raadde al het derde boek van Dirk Weber aan: Hij of ik (na Kies mij! en Duivendrop, Verteleens, 03/03/08, Zilveren griffel 2009). Een aanrader is het zeker, zowel naar inhoud als uitwerking.

Philip(13)  ontmoet op straat een dubbelganger, Olav. Uiterlijk lijken ze wel tweelingbroers, maar ze  groeiden op in totaal verschillende milieus en houden er een totaal andere moraal op na. Phiip is een nette, gemanierde  en verantwoordelijke tiener, Olav is een kleine crimineel. Wanneer Philip tijdens een vakantieperiode bij zijn dementerende oma en haar oppas  logeert (zijn ouders zijn op reis), leert hij Olav beter kennen. Hij worstelt met zijn boosheid (Olav sleurt hem mee in enkele duistere zaakjes) en onrust (wat als???), maar de vragen groeien.  De jongens gaan op zoek naar de oorzaak van hun identieke uiterlijk, zij het met een verschillend motief.  Wat ze op het spoor komen, is gruwelijk en roept interessante vragen op- die Weber niet beantwoordt, het antwoord leid je uit de gebeurtenissen af. En zoals Vanessa schrijft: ‘het einde is letterlijk en figuurlijk knallend. ‘ De spanningsboog blijft gespannen  tot de allerlaatste zinnen. Je voelt de rillingen langs je rug lopen.

Ook de uitwerking is interessant. Bij Duivendrop viel me al de afgemeten manier van schrijven op. Ook hier volgt Weber  Philip en Olav in korte, rechtlijnige zinnen, afgewisseld met korte dialogen. Vanuit Philips oogpunt (maar in de afstandelijke hij-vorm)- stelt hij vast wat Philip en Olav doen ,  hoe ze  reageren, wat ze zeggen en dat alles in de tegenwoordige tijd.  Het lijkt wel alsof Weber eerst een scenario geschreven heeft, en dat achteraf lichtjes bewerkt heeft tot een verhaal. Terwijl Weber afstand houdt en zich van alle commentaar onthoudt, volg je de personages wel gedetailleerd van op de eerste rij. Het effect is bevreemdend. Je hebt de indruk dat je Philip kent, maar zijn gevoelens vul je zelf in, afgeleid uit hetgeen je ‘ziet’. Olav blijft mysterieuzer, hoewel een en ander zich wel laat raden. Weber acht jonge lezers volwassen genoeg om zelf verbanden te leggen en commentaar te leveren.   Een absolute aanrader, dit derde boek van Dirk Weber!

In één ruk uitgelezen: Toen mijn vader een struik werd van Joke van Leeuwen. Geen hilarisch verhaal dit keer, hoewel de humor zeker niet ontbreekt. Toda’s vader, een banketbakker, wordt opgeroepen om in ‘het zuiden’ tegen de ‘anderen’ te gaan vechten. Wie zijn ‘de enen en de anderen’? Dat heeft in dit anti- oorlogsverhaal geen enkel belang. In een handleiding voor soldaten ziet Toda hoe soldaten zich camoufleren: als struik. Haar papa wordt dus een struik. Toda gaat zolang bij haar oma wonen, maar wanneer de situatie te gevaarlijk wordt, stuurt oma haar op weg naar haar onbekende moeder, over de grens, waar niet gevochten wordt. Het is het begin van een verwarrende tocht waarbij  Toda van de ene rare situatie in de andere rolt en vreemde mensen ontmoet.  Van Leeuwen- situaties en Van Leeuwen- mensen, met  uitvergrote kleine kantjes.  Situaties en mensen die we consequent meemaken vanuit Toda: argeloos, zonder voorkennis en vanuit haar eigen kinderlogica. Toda  bekijkt wat er gebeurt, denkt er het hare van en maakt er het beste van. Die argeloosheid leidt bij Joke van Leeuwen vaak tot hilariteit, maar niet zo in dit verhaal. Hier zit een wrang en zeker ontroerend smaakje aan. De tocht van de kleine vluchteling, mét zijn humoristische kantjes,  treft je recht in het hart.

In boekenvriendschap, Jet