Anderhalve dag vakantie en een boek
Vrijdagmiddag ging Woeste Willem even dicht. Met man en kinderen reed ik ‘s middags richting La Roche. Daar hadden we een klein huisje gehuurd voor het weekend, want een mens moet soms eens kunnen ontsnappen aan de dagdagelijkse stress!
Om acht uur lagen de kinderen al in bed (moe), net als mijn liefste (buikgriep!). Leuk vond ik dat niet. Maar het gaf me wel de kans om heerlijk in het bovenste boek van mijn meegebrachte stapeltje te duiken. En wat een boek!
Op de cover staat volgend fragment:
‘Als jij eerder doodgaat,’ zei ik, ‘zal ik een boek over je schrijven.’
‘Als jij eerder doodgaat,’ zei Julian, ‘heb ik geen broer meer.’
Kijk, dat noem ik dus een pakkend fragment! De titel Soldaten huilen niet zet de lezer wel een beetje op het verkeerde been. Dit is geen klassiek oorlogsboek. Integendeel. Auteur Rindert Kromhout heeft een schitterend verhaal afgeleverd.
Schilderes Vanessa Bell woont, samen met haar (homo) vriend Duncan op Charleston, een huis op de buiten, een paar uur weg van Londen, waar de man van Vanessa woont. De kinderen Julian, Quentin en Angelica groeien bij hun moeder op. De zus van Vanessa is Virginia Woolf, getrouwd met uitgever Leonard. Ze maken deel uit van de beroemde Bloomsbury Groep. Figuren als Lytton en Carrington, vrienden des huizes, worden schitterend neergezet. De sfeer is liefdevol, passioneel, kunstzinnig en, omdat het verhaal geschreven wordt door de jonge Quentin, veel minder decadent dan datzelfde verhaal door volwassen ogen.
Julian en Quentin zijn de hoofdpersonages. Hoe zij zich ontwikkelen, los van elkaar en toch innig verbonden, is briljant verwoord. De invloed van een kunstzinnig milieu op opgroeiende kinderen wordt hier niet in gewone fictie getoond. De (cultuur)geschiedenis is er ook nog. Over heel wat personages kunnen we informatie terugvinden in de uitgebreide boekenlijst, achterin dit boek.
Ik wil in elk geval ooit Monk’s House (Virgina Woolf) bezoeken! En onderzoeken of de schilderijen van Dora Carrington inderdaad minder goed zijn dan die van Vanessa Bell.
Wat heb ik van dit boek genoten! Af en toe wenste ik mezelf op Charleston. Gewoon om met eigen ogen te kunnen zien hoe de kamers vorm kregen, hoe de dorpsbewoners reageerden op dat excentrieke stel kunstenaars, hoe Quentin schrijver werd, en Julian… niet.
Lezen!
Joke
Ik vind het ook een erg mooi boek, Joke!
Net een recensie geschreven voor ‘De Leeswelp’, en nog steeds in de ban van het boek. Hopelijk vindt het zijn weg naar een ruim lezerspubliek, van adolescenten én volwassenen.
Benieuwd naar je recensie, Jürgen! Rindert Kromhout heeft me erg aangenaam verrast met dit boek!
Wohow, misschien moet ik dat dan kopen, in plaats van een brood ofzo. Ja.:-)
En Karin, de boeken over meester Max vind ik ook meesterlijk.
Een fijn gevoel voor humor, en bakken herkenbaarheid, niet alleen voor de kinderen maar zeker evenveel voor ons.
Zijn reeks prentenboeken over Kleine Ezel zijn ook erg mooi.
Ja, hier wordt maar weer eens bewezen hoe tegenstrijdig recensies kunnen zijn. Hier een louter positief oordeel over Rindert Kromhouts oorlogsepos. In NRC: De vele gesprekken maken van de roman wel een kabbelende zee [...]. Pas op viervijfde van het boek gaat het stormen, als er een oud geheim wordt onthuld.”
Ook de recensie van Biblion is veel minder belovend als jouw beschrijving. Zeg ‘t maar!!
Ben overigens zeer benieuwd naar jullie opvatting over ‘De hemel van Heivisj’ van Bennyy Lindelauf, het zelfstandig te lezen vervolg
van Negen open armen (2004)
Ik heb helemaal niets tegen tegenstrijdige recensies.
Vaak dagen ze me uit om boeken opnieuw en opnieuw te lezen.
Eerlijk gezegd blijf ik meestal wel bij mijn eerste mening en gevoel (maar ik ben dan ook een koppige tante, naar het schijnt).
Van sommige recensenten ken ik ondertussen de smaak, en weet ik: ‘hij vindt het schitterend, dus ik zal wel mijn twijfels hebben….’ of ‘hij prijst dit boek aan, dan wil ik het zeker lezen.’
Zoveel lezers, zoveel meningen.
Gelukkig maar :)
Mooi verwoord, Joke.
En inderdaad, gelukkig maar dat (literaire) smaken verschillen. Zolang de recensenten in kwestie hun oordeel kritisch staven, en – als het even kan – beschikken over een ruime interesse in het verschijnsel jeugdliteratuur, alsook stevige portie belezenheid, maakt dat de discussie er alleen maar interessanter op.