Over De kleine Odessa is op Vertel eens al een en ander geschreven, door Vanessa en door Katrien, en door vele anderen die op hun berichten reageerden, in steevast lovende bewoordingen en superlatieven, zo lovend dat je je terecht kunt gaan afvragen: vliegt de Gouden Uil dit jaar naar debutant Peter van Olmen?

Ook ik heb De kleine Odessa met plezier gelezen, ook ik heb me bij momenten laten meeslepen door het wervelende verhaal, ook ik heb genoten van de vermakelijke scènes, ook ik heb bewonderend zoveel debutantenambitie aanschouwd. Want als er nou iets is wat je Peter van Olmen niet kunt verwijten, is het wel gebrek aan ambitie: als debuut een lijvige roman schrijven, waarin aan alle vereisten van het fantasygenre wordt voldaan én waarin dan ook nog eens het hele pantheon van de wereldliteratuur, van Shakespeare tot Dostojevski figureert, is geen simpele opdracht. Van Olmen volbrengt ze met verve: De kleine Odessa is een uitermate meeslepende, zorgvuldig gecomponeerde roman, vol spannende avonturen én knappe verwijzingen naar de literatuur, de mythologie en klassieken uit het fantasygenre, soms overduidelijk, dan weer subtiel.

Maar meer dan eens laat de auteur zich zelf al te zeer meeslepen door zijn vertelling, en op zulke momenten lijkt hij te weinig op het metier van het schrijven te letten: Odessa’s gedachten worden regelmatig pijnlijk expliciet verwoord, belangrijke informatie wordt soms te kunstmatig aan de lezer gebracht, vooruitwijzingen zijn te doorzichtig en als het humoristisch wordt, gaat Van Olmen regelmatig helemaal uit de bocht. Bovendien zijn een aantal verhaallijnen onvoldoende uitgewerkt, zodat ze als losse eindjes blijven rondslingeren. De kleine Odessa is een boeiende fantasyroman, die getuigt van een enorm verteltalent en een grote verbeeldingskracht, en een opmerkelijk debuut, maar voor een Uil helaas nog te onevenwichtig.