Wie mijn berichten van de afgelopen dagen las, heeft zich misschien de vraag gesteld: maar wie dan wel? ‘Een Uil? Ik denk het niet’, ‘Net geen Uil’ , ‘voor een Uil weegt het toch net iets te licht’, ‘voor een Uil helaas nog te onevenwichtig’: allemaal goed en wel, maar de Uil moet wel ergens naartoe vliegen, natuurlijk.

Als ik het voor het zeggen had, kon de Gouden Uil op basis van deze shortlist maar naar één boek vliegen, het boek dat ik meteen bij verschijnen al aanprees hier op Vertel eens, het enige boek op deze shortlist waar ik helemaal voor viel, waar ik niet bij fronste, zuchtte of bedenkingen had, het enige echt van begin tot eind adembenemend mooie boek van de vijf: De boomhut van Marije en Ronald Tolman.

Denkt de jury er net zo over? En durft ze dan de grote onderscheiding uit te reiken aan een boek zonder woorden? Of moet die belangrijke boekenprijs, zoals al werd geopperd, toch naar een kunstwerk-in-taal gaan?

Zondag weten we het…