Boeken

Nieuwe en minder nieuwe kinderboeken, warm aanbevolen (of net niet).

Nieuws

Het reilen en zeilen in de wereld van het kinderboek en de leesbevordering.

Ons gedacht

Onze mening over wat er gebeurt in de kinderboekenwereld, genuanceerd én ongezouten.

Elders gelezen

Lezenswaardige artikelen, opmerkelijke websites, kortom: alles wat u gezien moet hebben.

Extra

Wedstrijden, oproepen, leuke wetenswaardigheden, en meer ditjes en datjes.

Home » Uitgelezen

Slangenkuil David Almond

Door op 23/04/2010 – 08:1713 reacties

Dit wil ik even signaleren: niet nodig om De Slangenkuil van David Almond hier te bespreken (durf ik eigenlijk niet meer…:),  want vandaag doet Vanessa dat  in DSL. Lang geleden dat ik zo’n confronterend boek rond de grens tussen goed- kwaad heb gelezen, ik was zeer onder de indruk (ook van Vanessa’s bespreking).

De centrale idee ontleen ik aan een zin die ik genoteerd heb, en die uitgesproken wordt door Liams vader op een bijeenkomst waarbij de vrijlating van een vrijlating van een Britse soldaat in Irak:

We hebben allemaal het vermogen om te kwetsen, maar we moeten dat vermogen overstijgen. We moeten de engel in ons sterker maken dan de duivel. Anders zijn we verloren.

De jongens in dit verhaal verleggen voortdurend hun grenzen en tasten af hoever ze kunnen gaan in hun uitdagingen. Waar begint het kwaad? Kan de voorstelling van het kwaad tot kunst verheven worden?

Die context van die zin verwijst ook naar het éne minpunt dat Vanessa aanhaalt: Almond speelt zelf mee in het verhaal, als vader van hoofdpersoon Liam. Hij is de gedreven auteur die overal een verhaal in ziet, maar ook soms als een ekster (in het verhaal speelt de broer ervan, een kauw, een beduidende rol) ideeën inpikt. Bovenstaande uitspraak komt bv.niet van hemzelf, maar van Liams moeder, beeldend kunstenaar:

Pa komt op. Hij leest een bladzijde van iets waar hij aan werkt. Ma en ik kijken elkaar aan wanneer hij haar eigen woorden citeert. (…)

Om Vanessa te citeren: “Hij (Almond) zet zich daarbij onvermijdelijk te kijk, want de vader loopt altijd opgefokt rond (…) …de karikatuur van deze schrijver botst met de suggestieve stijl van de rest van het verhaal, waarin Almond net de gevaren van ironie en overdrijving aantoont.”

En Vanessa besluit: “hij is geen schrijver van de ironie, maar van de schoonheid en het gevoel.”

Ik heb me eerlijk gezegd  geamuseerd met die ‘opgefokte’ schrijver. Zijn relativerende ironie en de zelfspot van Almond brengen wat humor in het verhaal. Een absolute aanrader blijft De slangenkuil in ieder geval!!!

13 reacties »

  • Karin zegt:

    Dankjewel voor het signaleren van Vanessa’s bespreking, Jet!

    Ik ben net gisteravond aan De slangenkuil begonnen, maar ik ben nog niet ver genoeg om al een oordeel te hebben…

    Die grens tussen goed en kwaad, daar was Almond in zijn vorige boek (Duister) ook al heel sterk mee bezig, herinner ik me.

  • Vanessa zegt:

    Ik vind dat je nog een paar heel mooie punten toevoegt aan mijn bespreking, Jet, wat fijn om zo over boeken te kunnen doordenken en doorpraten. En dan zeker over een van mijn lievelingsauteurs… weinig boeken hebben zoveel indruk op mij gemaakt als Skellig en Heaven Eyes. Daar was ik echt ondersteboven van.

  • Karin zegt:

    Ik ben ook een Almond-fan, Vanessa! Skellig en Het zwarte slik zijn meesterwerken!
    Ik ga je bespreking wel pas lezen als ik het boek uit heb :-)

  • Joke zegt:

    Ook ik ben fan.
    Vaak geeft hij mij een licht gevoel van onbehagen. Over zijn personages. Over de gang van zaken. Maar het is een prettig onbehagen. Al klinkt dat waarschijnlijk een beetje vreemd.

    Joke
    Die een rustig moment afwacht voor Slangenkuil.

  • Vanessa zegt:

    Nee hoor, dat prettige onbehagen vind ik heel herkenbaar. Hij kan ook zo ontroerend schrijven vind ik, een beetje melancholisch ook, en tegelijkertijd hoopvol.

  • Jet zegt:

    Hetzelfde geldt voor mij: Almonds personen irriteren soms, maar dat komt, denk ik, omdat hun handelingen en gedachten zo confronterend zijn!
    In Slangenkuil vond ik trouwens de afstand die tussen Liam en Max groeit bijzonder goed gebracht. Liam blijft in zijn kindertijd hangen (en irriteert de lezer- adolescent daardoor wellicht ook), terwijl Max doorgroeit naar een jong- volwassene, nadenkt en begint te relativeren. Liam staat echt op de wip van de kindertijd en puberteit. Je zou hem af en toe inderdaad een schop willen geven als hij op de uitdagingen van de extreem- rechtse Nattrass ingaat…Maar daar dient hij de centrale idee mee natuurlijk…

  • Vanessa zegt:

    Dat deed mij soms aan Vallen denken trouwens, ook zo’n boek dat irriteert en ontroert tegelijkertijd.

  • Karin zegt:

    ‘Vallen’ was mij iets te geconstrueerd, niet authentiek genoeg, het kwam voor mij nooit echt tot leven…

  • annelies zegt:

    Lieve mensen, waar kan ik Vanessa’s bespreking vinden?
    En mag ik – als misschien de best ingevoerde lezer van al Almonds vertaalde werk ;-)) opmerken dat het niet Liams vader, maar Liams moeder is die de opmerking maakt over het overstijgen van de duivel in ons (later overigens door Liams vader herhaald, dat wel)

  • Karin zegt:

    De recensie van Vanessa staat in de Standaard der Letteren (de letterenbijlage van de krant De Standaard) van vandaag, Annelies. Ik heb je er een mail over gestuurd.

  • Jet zegt:

    Dag Annelies,
    Zo heb ik het, denk ik, ook in mijn bericht gesteld:

    “Hij is de gedreven auteur die overal een verhaal in ziet, maar ook soms als een ekster (in het verhaal speelt de broer ervan, een kauw, een beduidende rol) ideeën inpikt. Bovenstaande uitspraak komt bv.niet van hemzelf, maar van Liams moeder, beeldend kunstenaar:

    Pa komt op. Hij leest een bladzijde van iets waar hij aan werkt. Ma en ik kijken elkaar aan wanneer hij haar eigen woorden citeert.”

    In boekenvriendschap, Jet

  • annelies zegt:

    Dank je wel, Karin, en dank je wel Vanessa – mooi verwoord: David Almond is dé schrijver van het gevoel en de schoonheid. Overigens was ik net als Jet blij met de eigenzinnige rol van de schrijvende vader in dit boek!

  • annelies zegt:

    Ja, ik had je stuk te vluchtig gelezen Jet, sorry!

Reageer!

Reageer onderstaand, of trackback van uw eigen website. U kunt ook de reacties ontvangen via RSS.

U kunt deze HTML tags gebruiken:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website is Gravatar-enabled. U kunt uw eigen wereldwijd gebruikte G(lobally) R(ecognized) avatar verkrijgen op Gravatar.

Houd mij op de hoogte van nieuwe reacties. Of abonneer jezelf op deze discussie zonder te reageren.