Ode aan de fantasie
Voor kleine kinderen verschijnen zeer regelmatig ‘aanwijsboeken’, met per dubbele pagina een woord en een illustratie ervan. Je hebt ze in vele soorten, van boekjes met herkenbare tekeningen in dikke zwarte lijnen van voorwerpen uit de directe omgeving van peuters tot het onvolprezen Het kleine museum, met 150 complexere begrippen, voorwerpen, planten, dieren, mensen, geïllustreerd met (details) uit schilderijen.
Ook het net verschenen Ik zie ik zie… van de Canadese Marianne Dubuc lijkt op het eerste gezicht een aanwijsboek voor jonge kinderen, met kleurrijke potloodtekeningen van een boom, een huis, een bloem, een raam… Maar Ik zie ik zie… overstijgt het concept van een aanwijsboek doordat tegelijk een verhaal verteld wordt. Het lijkt nochtans te beginnen als een eenvoudige opsomming van realistische begrippen uit de leefwereld van peuters: ‘Op een heuvel, achter een wit hek, onder een grote eik, zie ik / ons huis. Voor ons huis… / een roos. Op de roos… / een vogeltje. Boven het vogeltje…’ Maar als in de kamer van de peuter ingezoomd wordt op een boek, worden alle registers van de fantasie opengetrokken en wordt de kijker meegenomen naar een vijver met een kikkerprins waar een beer ‘zijn maaltje vist’, een bos, bergen met donkere grotten , het heelal, de zee, de dierentuin… Ondertussen komt hij sprookjesfiguren, de verschrikkelijke sneeuwman, een weerwolf, een vampier, marsmannetjes, een heel klein inktvisje met een enorme tentakel, een verdwaalde babypinguïn en nog veel meer figuren en dieren tegen. Hoe verschillend en uiteenlopend ook, Marianne Dubuc weet ze moeiteloos met elkaar te verbinden als tussenstopjes in één lange associatieve tocht. Zo wordt dit simpele boekje ongemerkt een ode aan de verbeelding van een kind, die in één beweging naar vele werelden kan reizen, en weer terug – want het boek eindigt na zoveel avonturen waar het begon: knus bij ‘ons huis’.
Ik zie ik zie… is een originele uitwerking van het concept ‘aanwijsboek’, en is meteen ook zoveel meer dan dat. Zéér de moeite waard voor wie met peuters de grenzen tussen de echte wereld en die van de verbeelding wil verkennen, maar ook voor al wie zich wil laten meenemen op een fantasierijke reis vol verrassende wendingen en grapjes.
Wie al een voorproefje wilt, vindt dat in onderstaand filmpje:








Jammer dat de bib al dicht is. Het filmpje is zo uitnodigend
Maar in al mijn enthousiasme over het erg leuke concept, keek ik wél over een kanjer van een fout heen, door Thomas de Veen gesignaleerd op Facebook. ‘Op een heuvel achter een wit hek, onder een grote eik, zie ik…’ Maar het hek is wel heel duidelijk bruin. Jammer dat zo’n slordige fout is blijven staan!
Het is inderdaad een plezant boekje. Mijn kleuter vind het minstens zo leuk als mijn peuter. Het is dus veel meer dan een aanwijsboekje. Wat ik wel spijtig vind is dat de cover en titel niet doen vermoeden dat er een origineel verhaal achter zit.
(ook mij en mijn zonen was die kleurfout ontgaan. Die donderstenen luisteren dan toch niet zo aandachtig als ik vertel.)
Mvg,
Iris