Uit een onderzoek bleek nog maar eens dat opgroeien tussen boeken zijn vruchten afwerpt op school.   Mensen met veel boeken in huis, zouden later hun kinderen vaker naar de universiteit zien gaan. Hier wil ik even op ingaan.

Ik vind het altijd nogal vreemd dat men daar een onderzoek moet naar doen. Net zoals met bewijzen over kinderen die graag wiskunde studeren, of goed zijn met cijfers. Dit zal ook wel weer met onderzoeken kunnen aangetoond worden. Terwijl je toch ook gewoon “MENS” kunt zijn? Je kunt gewoon als mens toch ook een aantal dingen belangrijk vinden? Een verhaaltje voor het slapengaan, het aanmoedigen wanneer een peutertje naar een boekje grijpt?

Ik onderschrijf de resultaten van het onderzoek graag, maar echt niet iedereen die graag leest of las als kind, gaat naar de universiteit. Maar het zal wel meespelen.

Volgens mij is het gewoon een kwestie van wat je als ouder voor je kind belangrijk vindt, of wat je dat kind als familielid wil meegeven. Zelf heeft deze stelster nooit universitaire studies gedaan, en toch is ze gek op boeken, en vond ze ’t vreemd om op 15 in de volwassen afdeling van de bib opzoek te MOETEN.

Want de leesmicrobe? Daar zouden ze me in het middelbaar nog het liefst van af hebben geholpen, of toch een deel van de mensen rond me. Nee hoor, mijn liefde voor letters ging door met een auteur. Een auteur die ik op twaalfjarige leeftijd leerde kennen en appreciëren, in een tijdperkje waarin ook ik kilo’s boekjes van wat nu “chicklit” wordt genoemd, tot mij nam. En jawel, die boekjes waren bijna week na week te vinden in de supermarkt. Dierenkliniek, De babysittersclub, en Fear Street.

Op de lagere school vonden de leerkrachten het ook belangrijk om hun leerlingen verhalen mee te geven. Ik groeide op met de Griezels, Matilda, en Duupje. Herinneringen om te koesteren, net als het uurrooster, waarop op vrijdag, het laatste stuk van de dag een vakje “Vertellen” stond ingevuld. Ook in de lagere school: bibliotheekbezoeken, waarvan de leerkrachten heel goed wisten wat ze wilden voor ons. Zelfs de directeur ging hierin mee, en voorzag elke leerling, ik geloof twee jaar lang, van een eigen “bibliotheekboekje”. Daarin moesten (ja, moesten, vaak was het een makkelijke manier om een huistaakje te verzinnen, denk ik) we dan iets over het boek dat we gelezen hadden, noteren. En dat boekje: ik heb het nog. Ook ik schreef er vaak niets anders in dan “dat ik het een goed boek vond”. Want wat zou je anders moeten? Het was volgens mij niet zo dat we ook over onze gelezen boeken praatten, maar ik merkte wel op dat bibliotheekbezoeken met argusogen werden gevolgd, door onze leerkrachten: gingen we niet opzoek naar “te makkelijke” (met name A-boeken, voor jongere kinderen dus, als we al een B-boek konden lezen? Of omgekeerd?)

Ook hier weer: het ene kind is gewoon het andere kind niet, en wat de ene ouder belangrijk vindt voor zijn of haar kind, is dat daarom niet voor een andere ouder. Hoe jammer je dat ook kunt vinden.

Neem het voorbeeld van een kinesitherapeut die met kinderen werkt: zal hij/zij wanneer er kleine kinderen in de familie zijn, of eigen kinderen, er ook niet met andere ogen naar kijken, in functie van zijn/haar job? Zal hij/zij ook niet harder letten op het feit wanneer het kind loopt, en of de ontwikkeling van dat kind goed gaat?

Dat gaat met mensen die met hart en ziel van boeken houden net zo: want we willen inderdaad allemaal dat onze kinderen met boeken in aanraking komen, en mooie verhalen leren kennen. De appreciatie komt dan – hopelijk – later wel, maar liever vroeger.