… en in alle eerlijkheid ook in juni, want dat lijstje was nog niet op Vertel Eens verschenen (computer gecrasht).
Het waren mooie leesmaanden, waarin ik zelfs een vijsterrenboek mocht lezen!

The Rabbits (John Marsden en Shaun Tan) – 10+ ★★★★★
Shaun Tans interpretatie van kolonisatie. Het land van primitieve wezentjes wordt gekoloniseerd door goed georganiseerde Rabbits. De wezentjes wachten eerst naïef af en verzetten zich pas tegen beter weten in als het allang te laat is.
Shaun Tan schildert surrealistische dieren en machines, die voor de lezer toch herkenningspunten bevatten, in de handen van de Rabbits. Daarmee geeft hij perfect een sfeer van verwondering en daarna van bedreiging weer.
Jammer genoeg is dit prachtige boek nog niet uitgegeven in het Nederlands.

The lost thing (Shaun Tan) – 12+ ★★★★★
Opnieuw een schitterend boek waarin bevreemding een grote rol speelt. Deze keer schreef Shaun Tan ook zelf de tekst.

Soldaten huilen niet (Rindert Kromhout) – 15+ ★★★★★
Een historische roman met als achtergrond de Bloomsburry Group, het opkomend fascisme in Europa en de Spaanse burgeroorlog. Maar in de allereerste plaats toch vooral een portret van twee broers die opgroeien in het idyllisch kader van het Britse platteland, in een omgeving waar heel vrij gedacht wordt over liefde en relaties, en die elkaar en zichzelf leren kennen. Schitterend gedocumenteerd. Lyrisch geschreven. Rindert Kromhout zoals we hem nog niet kenden. Graag meer van dat.

Toen mijn vader een struik werd (Joke van Leeuwen) – 10+ ★★★★★
Een verhaal over een meisje dat moet onderduiken voor een oorlog, een veel serieuzer thema dan we doorgaans van Joke van Leeuwen gewend zijn. Toch is dit boek typisch Joke van Leeuwen: luchtig, humoristisch, spitsvondig, en met geweldige taalvondsten.
In het typisch als Joke van Leeuwen schrijven lijkt Joke van Leeuwen steeds maar sterker te worden.

Slangenkuil (David Almond) – 14+ ★★★★★
David Almond schrijft graag over jongeren die op het randje balanceren. Hij zet die jongeren subliem scherp en confronterend neer. Toch is dit niet zijn beste werk. Het verhaal lijkt in het begin van het ene thema naar het andere te stuiteren en het duurt te lang voor je weet waar het definitief naartoe wil.

Hij of ik (Dirk Weber) – 11+ ★★★★★
Een detectiveachtig verhaal over twee jongens die elkaar toevallig ontmoeten en als tweelingbroers op elkaar lijken. Philip een evenwichtige jongen uit een welgesteld gezin, Olaf een puber uit een sociaal achtergesteld milieu, die Philip leep misbruikt om te stelen. Dirk Weber kon twee kanten uit: of hij maakte een spannend verhaal over de zoektocht waarom de twee zo sprekend op elkaar gelijken, of hij schreef het psychologisch portret van Philip die zichzelf probeert te positioneren tegen het misbruik van Olaf. De auteur koos voor het eerste, wat sommige lezers misschien op hun honger laat zitten. De zoektocht leidt alleszins naar een wervelend einde dat haast science fiction is.

Hoe oma almaar kleiner werd (Michael De Cock en Kristien Aertssen) – 6+ ★★★★★
Een verhaal over liefde, ouder worden en afscheid nemen. Heel gevoelig, heel poëtisch. Groots in kleinheid. Drie woorden om dit boek te omschrijven: wat een schoonheid!
Dikke pluim ook voor Kristien Aertssen, die hier met haar illustraties heerlijk suggestief te werk gaat en daardoor de tekst nog wat extra dimensies geeft.

Groot van liefde (Ianka Fleerackers en Sebastiaan Van Doninck) – 6+ ★★★★★
Een boek dat pretendeert over de onmogelijke liefde te gaan. Overladen filosofisch. Overladen zedenprekerig. Overladen lyrisch, soms cliché aandoend. Dit boek mist vooral dosering. Op deze manier heeft geen kind er een boodschap aan.

Als ik niet toevallig een cavia gekocht had (Ingelin Angerborn) – 8+ ★★★★★
Een humoristisch verhaal over een meisje dat in het een geheim cavia koopt terwijl dat niet mag van haar moeder. Door ervoor te zorgen dat niemand het te weten komt ontstaat er een kettingreactie waardoor ze steeds dieper in de problemen komt. Toch legt ze altijd de schuld buiten zichzelf. Origineel is ook de beginzin van elk hoofdstuk: Als (er niet dit gebeurd was), dan (zou er ook niet dat van gekomen zijn). Waarna steeds het relaas volgt van hoe ze zich in nesten heeft gewerkt.

Wat dansen we heerlijk (Toon Tellegen en Annemarie van Haeringen) – 6+ ★★★★★
Naar een nieuw boek van Toon Tellegen is het altijd uitkijken. Tellegen evenaart wel niet meer de verhalen uit de tijd van Bijna iedereen kon omvallen, maar echt teleurstellen doet hij natuurlijk nog lang niet. Tellegens dierenverhalen worden tegenwoordig opgebouwd rond één wat oppervlakkige gedachte, terwijl ze vroeger toch wat gesofisticeerder in elkaar zaten. Met zijn typische taal draaft hij dan weer veel verder door dan voorheen. Die taal is natuurlijk om van te smullen, al zal menig zevenjarige toch afhaken omdat het te moeilijk wordt. Misschien is dit toch meer een boek voor volwassenen die van kinderboeken houden dan een boek voor de kinderen zelf.

Tikken tegen de maan (verzameld door Joke van Leeuwen)
Een chronologische verzameling van 50 kindergedichten. Natuurlijk zijn de eerste wat gedateerd. Ook verder in deze bundel zitten er wel een aantal gedichten bij die ik minder sterk vind. Maar alleen al voor het werk van de 50 verschillende illustratoren (48 van hen maakten speciaal voor dit boek een gloednieuwe illustratie) is deze bloemlezing de moeite waard.

Wat mensen zoal inslikken (Bart Mertens en Joke Van Camp) – 4+ ★★★★★
Een degelijk prentenboek. Een originele invalshoek om zwangerschap te benaderen. Halfweg ontspoort het verhaal even, maar komt nadien weer terug op de rails. Een enkele keer zou ik een prent anders uitgewerkt hebben.

Niets (Janne Teller) – 13+ ★★★★★
Een verhaal dat baadt in de sfeer van een zwaar uit de hand gelopen nachtelijk spel truth or dare. De kinderen uit dit verhaal geven om beurt een ander de opdracht iets van betekenis af te staan. Ze gaan hier alsmaar verder in, wat uiteindelijk heel extreem wordt.
Een boek dat rauw, cynisch, bijzonder confronterend is en dat je op meer dan één moment doet kokhalzen. Dit is waar alle volwassenen bang voor zijn. Alhoewel het verhaal op zich natuurlijk ongeloofwaardig is, word je er in meegezogen. En al sta je er niet bij stil, toch zit dit verhaal ook stilistisch erg geraffineerd in elkaar.
Een boek dat je heftig dooreen schudt. Niet voor gevoelige zielen. En zeker niet lezen voor het slapengaan.

Niet uitgelezen:

Sydney (Harmen van Straaten)
Even twijfel ik nog of dit nu lekker weglezende vakantielectuur is of dat het toch wat mager uitvalt. Maar een paar gekunstelde zinnen en een iets te makkelijke scène hier en daar doen me toch besluiten dit boek niet uit te lezen.

More bloody Horowitz (Anthony Horowitz)
Ik dacht: ik lees eens een Horowitz, wat eenvoudige vakantielectuur. Slecht was het zeker niet. Maar het sprak me toch niet echt aan.