Na de uittocht van mijn kleinkinderen zoek ik nog wat troost- en nieuwe inspiratie-  bij pas verschenen peuter- en kleuterboeken.

Wanneer mijn jongste kleinkind (1,5) in de ban van  MUIS ( Malle dan, in het Deens ) voor de TV zat, plofte het ene na het andere oudere zusje of nichtje er zich binnen de kortste tijd bij.  Ook de kleurrijke (basiskleuren!) flapboekjes blijven bekoren, hoewel de merchandising er natuurlijk wel van afdruipt.  ‘Trop is teveel’, altijd, en dat geldt zeker voor ‘Muis geeft een show’. Het boekje start mager met een weinig inspirerende tapdansende muis en de povere kunstjes van Oscar olifant. Een buitelende Kees, de verdwijntruc van Eddie en een zwierende Kora- kip redden de show enigszins, maar de slotvoorstelling is geen apotheose. Neen, dan blijf ik liever bij de eerste boekjes van Lucy Cousins muis en de wel inspirerende DVD’s (handig, in verschillende talen!).(uitgeverij LEOPOLD)

Die kleinkinderen en ik hebben een zwak voor ‘zoekboeken’.  Rotraut Susanne Berner, Thé Tjong -Khing, Siebe Posthuma, Dirk Nieland, Charlotte Dematons, Tom Schamp  en andere auteurs- illustratoren blijven ons verrassen ( zelfs na de -tigste keer)…

Ik was dus erg nieuwsgierig naar het nieuwe boek van Marjolein Pottie, dit keer niet in combinatie met Dirk Nieland: Tram BXL. Het royaal grote  en felgekleurde kartonboek lijkt voor kleuterhanden gemaakt, maar  prille basisschoolkinderen zijn even nieuwsgierig. BXL is hen (mijn kleinkinderen dus) niet onbekend, vanwege onze stevige trein- en vliegverbinding tussen Brugge- Brussel/Kopenhagen.

Zoals in de meeste zoekboeken staan er zoekvraagjes vooraan: handig ( niet in het minst voor de ‘lees’- begeleider om de kinderen gedetailleerd te doen kijken).  Een rode draad mocht ook niet ontbreken: de zwerfhond  ‘Zinneke’ die Brussel zo op zijn eigen manier ontdekt. (Opa hier zit meteen met de naamverklaring klaar…). Vertrekpunt is  de Heysel, waar een loopwedstrijd start , een geheimzinnige man zich achter zijn krant verschuilt en waar meester Marc zijn klasje op de tram loodst.  Op die vrolijke tram en bij iedere halte is er veel te zien en te ontdekken- en na iedere ‘lezing’ opnieuw te ontdekken. Zoals het hoort moet je de bladzijden tijdens het lezen ook af en toe terug slaan, om bij te blijven en raadseltjes op te lossen.  Ik weet het nu al zeker: Marjolein Pottie zorgt hier met al die drukke vrolijkheid weer voor uren kijk- en zoekplezier! (uitgeverij Lannoo)

De paraplu van Inge en Dieter Schubert is een prentenboek waarin kleuters door te kijken hun eigen verhaal  lezen. Een hondje vindt in een grote storm een paraplu tegen een boom. Terwijl  poes toekijkt, neemt die  paraplu (en de storm) de hond natuurlijk mee, in de wolken, naar Afrika, in de diepzee, naar de polen en noem maar op.  De prenten zijn echt op jonge kleutermaat: bladzijden als rustige, mooie  schilderijen met weinig details, aangepast kleuren, makkelijk te volgen dus.  3-4- jarigen kunnen vertellen over hetgeen ze zien en over wat er gebeurt, maar eigen fantasie is nog niet nodig.  Er bestaat ook een luxe- doos met het boek én een echt parapluutje er in. (uitgeverij Lemniscaat)

De titel Mare en de dingen van Tine Mortier en Kaatje Vermeire wijst op een heel ander verhaal .

Ik geef het eerlijk toe: de kersenboom van de eerste bladzijde gaf mij een déja- vu gevoel. Maar een krachtige kleuter Mare veegde dit gevoel al vlug weg.  Een grote, prachtige Mare, waar de energie vanaf springt en die overduidelijk de beste vriendin van een al even prachtige, energieke oma is. Tine gebruikt overigens de hier veel passender  benaming  ‘grootmoe’. Het verhaal vertelt in al even krachtige taal over de vriendschap tussen grootmoe en Mare. Ik kan hier echt geen beter woord bedenken: krachtig, zonder zweverigheid, geen woord teveel en het juiste woord bij de juiste figuur, luister maar naar de ( prachtige) geboorte van Mare:

Mare werd geboren in een rieten stoel onder de kersenboom.
Haar moeder zat te lezen. Het was een spannend boek. Zo spannend dat ze niet meteen merkte dat de baby eraan kwam. Zoals wanneer je moet plassen en je denkt: ik hou het nog wel even op.

Nog even ophouden? Dat had je gedacht!

Mare had geen greintje geduld.

Laat me eruit! Nu meteen!

Ze drukte en duwde en stampte tot ze er was.

Maar dan struikelt grootmoe en haar woorden struikelen mee. Grootmoe is grootmoe niet meer en zelfs Mare lijkt kleiner geworden, zo op de bank naast haar grootva. De bladzijden zijn duister van verdriet.  ‘Wakker worden, grootmoe! Nu!” helpt niet , maar Mare geeft niet op. Ze sleurt grootmoe uit het diepste donkere ( wat een prachtige, symbolische  prent: kijken! Ik beschrijf hem niet!) en doet wat geen enkele therapeute haar hoefde aan te leren: ze knutselt grootmoes vertrouwde  dingen weer bij elkaar, begint bij het prille begin van de taal en geeft grootmoe weer ‘woorden’.   Mare bereikt intuïtief véél meer dan alle volwassenen samen. En dan sterft grootva. En weer is het Mare die op haar manier grootmoe uit de bruinvale triestigheid helpt en haar bij grootva brengt. Zonder veel woorden, want die krijgt grootmoe niet terug, maar met energieke daden.

Na alle treurigheid toont de laatste prent opnieuw een mooie, grote grootmoe en een zacht  gezicht van Mare- tegen een achtergrond van ingetogen oker.

Ik neem Mares woorden over bij de kist van grootva:

Wat mooi. Wat ongelooflijk mooi, dit samenspel tussen een zo precies verwoord verhaal en de golvende tekeningen!   Een klasseboek dat nu eens niet boven de kinderhoofden reikt!!! (uitgeverij De Eenhoorn)

In boekenvriendschap,  Jet