De hemel van Heivisj (Benny Lindelauf) – 12+ ★★★★★
Zes jaar geleden sloeg Benny Lindelauf me totaal knock-out met Negen open armen. Nu doet hij dat opnieuw met het vervolg De hemel van Heivisj. Anders dan in het eerste deel waar het thema toch wat speelser van aard was, maakt het onderwerp van collaboratie en Jodenvervolging het verhaal nu toch serieuzer en zwaarder. De hoofdrolspeelsters zijn ondertussen ook wel enkele jaren ouder geworden. Maar voor de rest zijn de ingrediënten precies hetzelfde. Allerlei kleine en grote verhaalelementen wekken intrige op en worden in een nauwkeurig uitgekiend slot samengebracht. Wat een sterke compositie! Wat een heerlijke taal! Wat een fenomenale vertelkracht! Het lezen van De hemel van Heivisj is als een totaalervaring, maar dan eentje die in elk hoekje, in elk kiertje volmaakt is. Dit is geen boek om te lezen. Dit is een verhaal om te drinken, met volle teugen, en met je ogen dicht.

Dissus (Simon van der Geest) – 10+ ★★★★★
Ook al was Geel gras veelbelovend, toch verwachtte ik niet dat Simon van der Geest met zijn tweede boek al zo sterk zou uitpakken. Dissus is erg vernieuwend. Van der Geest maakt van Homerus’ Odyssee een echt jongensavontuur waarin wel eens een robbertje gevochten wordt, vriendschap geen hol woord is en een scheet nooit ver weg is. Toch is dit een kunstzinnig verhaal, niet in het minst doordat Simon van der Geest trouw blijft aan de vrije versvorm, en dat ook nog eens op een literaire manier doet. Bovendien zijn de elementen uit de Odyssee erg herkenbaar: de jongens krijgen af te rekenen met een eenogige reus, een meisje dat Kirke heet verandert hen in varkens, de windman vangt voor hen de tegenwind in een zak… om er maar enkele te noemen. Maar de auteur geeft er telkens een hedendaagse draai aan. Wat een bravourestuk!
Ook illustrator Jan Jutte verstaat heel goed waar dit boek naartoe moet. Tekent hij de jongens in hippe driekwartsbroek, open hemd en pet, dan geeft hij een knipoog door andere figuren te tekenen alsof ze rechtstreeks van oud Grieks aardewerk zijn geplukt.
Hoe maak je van een klassiek werk een hedendaags en aantrekkelijk boek voor kinderen? Zo dus!

De prins en de puinhoop (Tjibbe Veldkamp en Wouter Tulp) – 5+ ★★★★★
Een verhaal dat volledig is opgehangen aan het verschil tussen de figuurlijke en de letterlijke betekenis van de uitdrukking ‘er een puinhoop van maken’. Nogal dunnetjes als uitgangspunt. Ook nogal vaag bij momenten. Wat moet een vijfjarige zich bijvoorbeeld voorstellen bij een droge zin als ‘Toen de koningin zag dat de prins geregeerd had, werd ze boos’? Wat Tjibbe Veldkamp ook voor ogen had, het werkt niet echt.

Mina Lieverd (Sine van Mol en Carianne Wijffels) – 5+ ★★★★★
Drie kinderen die in eerste instantie bang zijn van een oude vrouw uit hun straat (ze denken dat ze een heks is), worden uiteindelijk dikke maatjes met haar. Waarom ze eigenlijk bang waren en waarom ze ten slotte hun mening herzien is niet echt duidelijk.

Draken met stekkers (Edward van de Vendel en Floor de Goede) – 9+ ★★★★★
De tweede bundel stripgedichten van dit duo. Het beste gedicht, over flamingo’s die als vraagtekens in het water staan, krijg je meteen als eerste. Humor is een rode draad doorheen de bundel.
Ik ben niet echt fan van de tekeningen. Ze doen wat te veel aan commerciële tekenfilmseries denken (en niet alleen de Pokemonfiguren op de cover).

De schoenen van Jakob (Agnès de Lestrade en Tom Schamp) – 6+ ★★★★★

Schoenmaker Jakob verkoopt schoenen om op het rechte pad te blijven, schoenen om met beide voeten op de grond te staan, stoute schoenen, schoenen waarmee lekkerbekken hun voeten onder tafel steken, schoenen die pas op de plaats houden… en een dichter krijgt zelfs schoenen voor zijn versvoeten aangemeten. Hoe ambitieus die spielereien tussen letterlijke en figuurlijke betekenis ook zijn, dit is meteen de achilleshiel van dit boek. Kinderen kennen de meeste uitdrukkingen niet. Voor hen zijn dit zinnen zonder betekenis. Wat heb je er dan aan?

Temmer Tom (Tjibbe Veldkamp en Philip Hopman) – 4+ ★★★★★
Een jongetje helpt zijn vader van diens angst voor dieren af door een hele resem wilde beesten het huis binnen te smokkelen en hen ongemerkt als meubel te vermommen. Tjibbe Veldkamp maakt van Temmer Tom een lekker bijdehand kereltje waar je als kind kunt naar opkijken. Maar het mooist aan dit boek zijn toch de prachtig gecomponeerde illustraties van Philip Hopman. De grote tekeningen op de uitklappagina’s op het einde zijn dan ook een heerlijk toetje.

Niet uitgelezen:

Moos en Mo (Mireille Geus) – 4+
Korte voorleesverhaaltjes over een klein jongetje en zijn pop (lekker roldoorbrekend). Best goed geschreven, maar niet al te gemakkelijk (zoals we dat van Mireille Geus trouwens gewend zijn). Of kleuters geneigd zijn met dit boek op vaders schoot te kruipen vraag ik me wel af. Er is immers wel heel zuinig omgesprongen met illustraties.
Niet uitgelezen omdat ik na enkele verhaaltjes wel wist in welke trend het verder zou gaan.

Droomtijd (Caroline Delannoy) – 11+
Een debuut. Het gegeven: een veertienjarig meisje komt thuis en haar moeder blijkt verdwenen. In een tijdsspanne van amper twee uur weet ze onmiddellijk dat het heel onrustwekkend is, komt de buurman al naar sporen zoeken en belt haar vader reeds de politie, die het direct de moeite waard vindt om een onderzoek te starten.
Om je echter naar de strot te grijpen moet zo een verhaal in de eerste plaats geloofwaardig zijn. Daarom heb ik het niet uitgelezen.