Boeken

Nieuwe en minder nieuwe kinderboeken, warm aanbevolen (of net niet).

Nieuws

Het reilen en zeilen in de wereld van het kinderboek en de leesbevordering.

Ons gedacht

Onze mening over wat er gebeurt in de kinderboekenwereld, genuanceerd én ongezouten.

Elders gelezen

Lezenswaardige artikelen, opmerkelijke websites, kortom: alles wat u gezien moet hebben.

Extra

Wedstrijden, oproepen, leuke wetenswaardigheden, en meer ditjes en datjes.

Home » In de kijker, Uitgelezen

Toch uitgelezen

Door op 04/03/2011 – 11:2123 reacties

Mag ik ook eens ontgoocheld zijn? 2 keer dan nog wel.

Ik kon niet vlug genoeg beginnen aan Vuurkraal, het vervolg op Dolores! van Noëlla Elpers, in 2007 nog bekroond met de Thea Beckmanprijs en in 2008 met de Boekenleeuw en de kleine Cervantes. Ik herinnerde me op slag de vinnige dwerg die het leven (tijdens de Spaanse overheersing) op een mooie, speciale manier bekeek. Ik nestelde me dus in de leeszetel met het vuistdikke boek (437 blz).

Het onbehagen liet niet lang op zich wachten. Dolores reist met het gevolg van Johanna van Castilië(- de waanzinnige-, dochter van Ferdinand en Isabella) naar Vlaanderen. Daar zal ze huwen met de hertog Filips (de Schone). Op de reis verdrinkt Dolores en vanaf dan neemt het Moorse kamermeisje Meryem haar plaats in het verhaal in. Wij volgen haar aan het hof op de Coudenberg, en later, wanneer ze zwanger is, op haar tocht door Bourgondië en Frankrijk met een groep speellieden. Die krijgen een gezicht en een leidende rol in het verhaal: de luitspeler en leider Yandar en zijn vrouw, de waarzegster  Valentine, hun dochter Jocinde, sprookspreker Amadeus, die al vlug verdwijnt, de nar Nero en enkele dieren: een beer, een ezel, een geit, enkele kippen, het hondje Péluche. Bij het begin van hun tocht in Frankrijk wordt Valentine aangevallen door handlangers van de rijke zakenman Augustin Delloup. In het gevecht blijft één van de aanvallers dood achter en dus slaat het gezelschap op de vlucht, richting Lage Landen. Valentine sterft, Amadeus verdwijnt. Er voegt zich een nieuwe verteller bij hen: de gevluchte landjonker Jacob, en uiteindelijk ook de eveneens gevluchte (want zwangere) Meryem. De tocht slingert zich (eindeloos) door  Bourgondië en Frankrijk en  moet hen uiteindelijk naar Nantes leiden, naar de zus van landjonker Jacob, waar Meryem veilig kan bevallen.

 

Dat is het zowat. Mijn ontgoocheling startte al in de eerste, aarzelende hoofdstukken. Noëlla Elpers zocht duidelijk een opening naar Meryem, die Dolores’ plaats moest innemen. Zij treurt om Dolores, en ze treurt ook om haar onbereikbare geliefde Enrico. Na een paar bladzijden verspringt de aandacht naar Johanna en dan gaat alles heel vlug: het ongeduld van de jonge prinses, de uiteindelijke ontmoeting met Filips, het huwelijk, zijn ontrouw, de geboorte van het eerste kind en ja, ook het verdriet van Johanna om Dolores. En dat alles op 89 blz. Noëlla rapporteert, maar vertelt niet, geeft slechts aanzetten tot mooie taferelen en wekt het hof op de Coudenberg niet tot leven. Meryem leeft niet van binnenuit, samen met Dolores is de ziel van het verhaal verdwenen. Het verhaal bruist niet. En Johanna? Zo waanzinnig gedraagt ze zich niet.

Wanneer Meryem vlucht, en terecht komt bij het spelersgezelschap, vertraagt het verhaal en sleept het zich eerder voort, maar niet ten voordele van een verdieping van de personages. De afstand blijft. De personages spreken niet, er ‘wordt’ gesproken, en dan nog ongenuanceerd. Ik ben begonnen met de opeenvolgende ‘zei zij’/’zei hij’…  aan te strepen, en ik ben gestopt. Het creëerde nog meer afstand.

Nog even had ik gedacht aan spanning: er wordt toch een moord gepleegd, de gezellen moeten op de vlucht slaan, landjonker Jacob ontvlucht zijn vader en zijn kasteel…iedereen heeft wel ergens een geheim. Maar, dat geheim is geen geheim voor de lezer, die is vanaf het eerste ogenblik op de hoogte. Weg spanning…

En actie? Die was er ook in Dolores! niet, maar de roman muntte wel uit door de beeldende historische evocatie. Ik miste het in Vuurkraal zeer. Noëlla Elpers bouwt een massa informatie en weetjes over het gewone leven op de grens van de zestiende eeuw in, maar doet er verder weinig mee, gebruikt ze niet voldoende in het verhaal.

De persoon van Jocinde wekt de hoop op meer doorwerkte passages, en af en toe gaat Noëlla Elpers hier ook wat dieper, maar ook zij lost uiteindelijk de belofte niet in.

Wat de stijl betreft: hier is de uitgever of corrector vergeten te schrappen. Het eerste deel gaat vlug, toch worden zinnen en informatie nodeloos herhaald, zoals: ”Meryem stond voor het raam van de kamer die ze deelde met de andere Moorse kamermeisjes” (77, werd als eens gezegd, dat wist de lezer al). Of, wanneer Valentine allang geïdentificeerd is voor de lezer, wordt ze plots weer afstandelijk ‘de waarzegster’. En wat te denken van een gewrongen zin als:’ Samen met de admiraal ging dona Johanna als eerste in een sloep van boord met drie hofdames.’ ?

Achter de titel Vuurkraal’ schuilt wel een mooie idee, of toch in ieder geval een wishful thinking: ‘liefhebben is het mooiste wat je in het leven zult leren’. Op een speciaal doek naait Jocinde, in navolging van haar moeder, voor elke persoon die haar raakt een ster. Naarmate de persoon belangrijker wordt, maakt ze de ster groter en krijgt ze een rode kraal in het midden opgenaaid.  De idee van de liefde wordt geprojecteerd in de liefde van de gezellen voor de gestorven Valentine, in de liefde van Meryem voor haar onbereikbare Enrico, in de hopeloze liefde van Johanna voor haar Filips, in de zoekende relatie tussen Jocinde en Jacob en tenslotte ook in Meryem en Yandar. Maar ook al die liefdes leven slechts in flarden. De uitwerking ervan wordt gesmoord door de eindeloze tocht.

 

Het verhaal kon mij slechts in ‘flarden’ boeien. Laat ik er ook mooie stukken uithalen, zoals waar Jocinde bij het doodsbed van haar moeder staat:

“Zing voor je moeder(…) haal mooie herinneringen op. Maak een eiland van licht om de duisternis op afstand te houden.”

En: ‘Jocinde streelde haar moeders wang. Ze was niet bang. Het was haar moeder.’

Bovendien duiken er overal  liedjes op.Ze vormen een leuke meerwaarde.

Maar de mooie beelden en liedjes zijn niet voldoende om de intensiteit van de cover, een afbeelding uit Het Narrenschip van Jeroen Bosch, te bereiken.  Zo jammer, want van Dolores heb ik wel genoten!  Maar wie weet, in een tweede, sterk uitgedunde en herwerkte druk??

Een tweede boek met bedenkingen. Met mijn kleindochtertje Fran las ik voor de KJV ‘De wei van koe’ van Paul de Moor. Een dik boek, geheel in éénlettergrepige woorden. Fran (6 ¾, eerste leerjaar), een goede lezer en taalvaardig, was er vol goede moed aan begonnen, maar geraakte slechts een paar bladzijden ver. Hoe dat kwam? Technisch kon ze het aan, maar ze begreep de helft van de woordjes, beelden of uitdrukkingen niet. Ik nam over, las glimlachend wat vooruit en las dan voor. Het ging niet vooruit. Om de zoveel woorden of zinnetjes vroeg of zei Fran: “wat betekent dit oma? Dat begrijp ik niet…”

Ik geef een voorbeeld van een aantal mooie knipoogjes, meteen op de beginbladzijden. Voor de zesjarige vroegen ze een uitgebreide verklaring:

“Als koe melkt,

melkt ze door”

 

De hoorn is hees als de herfst.

 

‘Ze pikt het nieuws uit de lucht

en strooit het in het rond.’

 

Denk niet dat ik de zinnen er speciaal uitpik, het hele verhaal is op een spel met woorden en beelden gebouwd. ‘Mooi!’ zeg (dacht, ik mocht het natuurlijk niet zeggen, Fran moest jureren…) ook ik, ‘spitsvondig, en wat een sfeer’, maar ik voelde mijn kleindochter naast me wiebelen..  Leestechnisch beantwoordt het boekje aan het niveau van beginnende lezertjes, maar de verwoording reikt ver boven hun kunnen. Of het moeten super intelligente kinderen zijn, OF kinderen die zich niet laten afleiden door nog ongekend woord- en beeldgebruik. Maar dan gaat er natuurlijk veel van de essentie verloren…Wij hebben in ieder geval LANG aan dit verhaal gelezen, hoewel, het moet gezegd, Fran niet wou opgeven en zij, na alle woordspelverklaringen, het verhaal wel kon navertellen, zelfs met details.  Maar of  alle ouders, juffen of meesters zin zullen hebben om zo lang, verklarend voor te lezen?

Zo zie je maar weer hoe groot de discrepantie ts. kind en volwassene kan zijn… Heeft iemand van jullie ook die ervaring met dit boek?

 

In boekenvriendschap, Jet

23 reacties »

  • Frank zegt:

    @Jet
    1/Laatste zin in uw tweede alinea. Het is niet omdat men Johana de bijnaam ‘de waanzinige ‘ gaf, dat zij dat van jongsaf is geweest en daarom in het verhaal als een waanzinnige moet te keer gaan.
    2/ Over de historische evocatie in alinea 5: uw opmerking lijkt me contradictorisch. Aan de ene kant zegt u dat de auteur een massa historische gegevens heeft verwerkt en aan de andere kant doet ze er weing mee. Het boek wekt in tegendeel de indruk dat de auteur een uitstekende historische bagage heeft ofwel door historici werd begeleid.

  • Sonja zegt:

    Ja jet, ik heb ook die ervaring met ‘De wei van koe’.
    Ik heb het boek in mijn tweede leerjaar voorgelezen met behulp van kamishibai-platen. Er was heel wat gewiebel tijdens het voorlezen en er is zeker heel wat van het mooie taalgebruik en mooie beelden aan de kinderen voorbij gegaan. Maar toch is het mooi meegenomen dat kinderen van dit boek met zijn bijzonder rijke taal konden proeven.

  • Ik vond De wei van koe heel mooi, maar ik had dan ook geen zesjarige naast me zitten. Maar ik heb me al wel heel vaak bij andere boeken van Paul de Moor afgevraagd of hij niet ver boven de kinderen hun pet schrijft. Jammer, want hij kan waanzinnig mooi schrijven.

  • Jet zegt:

    @Frank,

    -Ik spreek je niet tegen, Johanna hoeft niet meteen als een waanzinnige te keer te gaan. Maar in het verhaal wordt wel gefluisterd dat ze ‘maanziek’ is. Ik vond haar een meisje, (een ‘puber’ geldt in die tijd wel niet) met normale reacties op haar verlangens en ontgoochelingen ivm haar hertog. Dat had meer nadruk kunnen krijgen.
    -Ik twijfel ook niet aan de grote historische bagage van Noëlla Elpers, alle respect hiervoor. Maar dat is nog geen garantie voor een doorwerkt verhaal. Ik heb me achteraf afgevraagd: wat weet ik door dit boek nu over die tijd? Wat weet ik over de plaatsen waar ze langs komen? Zie ik ze voor me? Conclusie: te weinig. Ik heb het nadien nog opgezocht: de plaatsen waar ze komen worden in een paar zinnen of een paragraaf samengevat. Vandaar de zin: ‘..maar doet er te weinig mee..’,m.a.w. ze brengt de historische kennis onvoldoende tot leven. Indien de tocht korter was geweest, dan zou ze hier meer aandacht aan besteed kunnen hebben.
    En met excuses: het is ‘Jocinda’, niet Jocinde.

    Sonja en Stefan,

    Gisteren was er bespreking in de KJV van De wei van koe. Achteraf zei Fran:
    Bijna niemand had het uitgelezen.
    Ik vermoed dat het boekje vooral voorgelezen wordt, zoals jij ook deed, Sonja, maar wat is dan de zin van het verhaal in éénlettergrepige woordjes te schrijven. Pas op: ik vind het zelf een prachtig huzarenstukje, maar, Stefan, ik vermoed dat het aan de kinderen zelf niet besteed is. En in een verhaaltje voor beginnende lezertjes houd je toch echt wel rekening met de doelgroep? Of schrijf je dat ook vnl. voor jezelf? Jet

  • Peter Holvoet zegt:

    Jet,

    uw leesreactie lijkt mij bitter weinig over het boek te zeggen maar meer over uw verwachtingen (dit is duidelijk een heel ander boek qua opzet als ‘Dolores!’), meer over je leeshouding, en die stond wie wel open? We leven in een ‘scorende’ eventtijd dat we graag inkijk hebben in é é n personage, Noëlla Elpers laat een heel gezelschap léven. Daarom moet ze wel ‘zei hij’ of ‘…zij’ schrijven, omdat er verschillende personages aan het woord komen. En ze léven (Jocinda is een sprànkelend personage), of ze sterven: als je geen ontroering voelde bij bv de sterfscene van de waarzegster, vind ik dat fascinerend: heb je een andere schotelantenne, of 1 die ingesteld is op een andere post? Het einde: de immense ontroering die ikzelf en intussen verneem ik van andere lezers op het einde ervaarde. Geen moment verveling. Alles dat voor ogen kwam. Geen kunstmatige historische info in de monden gelegd, noet te veel, niet te weinig. Het gaat om een ragfijne ontroering, geen instant emotie. Noëlla Elpers schrijft filmisch, je moet zelf veel invullen. ‘Echte reizen maak je in je hoofd’, is haar bekende motto. Geen enkel van jouw kritiek herken ik als lezer, dit is geen roman aan jou besteed, dat is duidelijk en uiteraard je volste recht, maar ik verbaas me alleen over hoe anders leeservaringen zijn. En waarom sommige golflengten bij de ene ontvangen wordt, bij de andere niet. Alle goeds!

    Peter

  • Peter Holvoet zegt:

    met excuses voor de typfauten

  • Peter Holvoet zegt:

    én grammaticale, ik verzond te vlug, excuses, ook voor deze storing op deze elektronische snelwegroute, please delete me let me gooo…

  • Jet zegt:

    @ Peter,

    De verdediging van je partner siert je, met of zonder fouten.
    Ik kijk uit naar de besprekingen van andere recensenten en zal ze met open mind lezen.

    In boekenvriendschap,
    Jet

  • Sonja zegt:

    Dag Jet,

    In de veertiendaagse gezinskrant ‘De Bond’ stelde Ria De Schepper het vervolg op ‘De wei van koe’ voor: ‘De reis van rat’. Ik citer even: “De auteur hanteert een aparte stijl, met beschouwingen, woordspelingen, mooie beelden en fijne humor.” Dat herken ik zeker ook in ‘De wei van koe’. En daarom kon ik het boek afgelopen weekend niet in de boekhandel laten liggen. Maar… “Dit dikke,maar vlotlezende boek bevat tientallen mooie potloodtekeningen van Martijn van der Linden. Lezen vanaf eind eerste leerjaar.”
    Voor mij is het inderdaad een vlotlezend boek en de tekeningen zijn pareltjes. Maar het doelpubliek,eerste en tweede leerjaar, gaat ook dit boek weer snel aan de kant leggen, vrees ik. Tenzij er een lieve oma naast je zit om samen te lezen en voor te lezen.
    En toch zal ik het ook weer niet kunnen laten om mijn klas een fragmentje uit dit boek te presenteren, omdat ik ze wil laten proeven van die bijzonder mooi en rijke taal. ‘t Is misschien zoiets als oesters of olijven leren eten…

  • Jürgen zegt:

    @ Jet

    ik herken je besognes ivm ‘De wei van Koe’ volledig. Stilistisch een gaaf boek, best humoristisch en onderhoudend, met personages uit het dierenrijk die ér staan. Tegelijkertijd gaat dit boek volgens mij aan de doelgroep voorbij, die (nog) niet over de expertise beschikt om door het veelvoud aan beelden het verhaal te zien.

    Ook de Moors romans over buurman Erasmus en zijn ontwapenende buurmeisje (‘Zo moet het gaan als er iemand is’,'God was in de keuken bezig’, ‘Bellen blazen in de violentuin’) lijden aan hetzelfde euvel. Sterk geschreven, beeldrijk en mét inhoud, maar verkeerd uitgegeven. De beoogde doelgroep (10+) lijkt mij te jong om de beeldende filosofische verhalen volledig te vatten.

    PS: Ik lees ‘Vuurkraal’ voor een recensie in Leeswelp. Ik houd je alvast op de hoogte.

  • Karin zegt:

    Dag Jet,

    Ik ben Vuurkraal aan het lezen. Ik heb doorgezet ondanks een begin dat me echt ergerde door de vele staaltjes van onnatuurlijke dialogen, waarin de personages de lezer duidelijk informatie moeten meegeven (historische informatie, maar vooral ook informatie over wat voorafging). Zo praat geen mens.

    Ondertussen blijf ik me ergeren, vaak aan de stijl. De gemaakte dialogen, maar ook aan fragmenten die over the top gaan, aan de clichés… Ik heb meermaals gedacht: waarom heeft de redacteur hier niet ingegrepen?

    Het verhaal zelf krijgt me ook niet in zijn ban. Ik lees vooralsnog verder, maar niet omdat ik daartoe gedreven word door het verhaal, ik moet bij momenten zelfs de neiging om diagonaal te gaan lezen onderdrukken. Het verhaal komt gewoon niet tot leven…

    Maar vanavond lees ik verder, ik houd je op de hoogte.

    Jürgen: benieuwd naar je recensie!

  • Peter Holvoet zegt:

    edelbeste, lees dit niet als een verdediging, maar een samenvatting van zeer vele leesreacties die ik opving, incl de mijne – Noëlla’s stilistische verfijning zou je toch mogen opmerken, prachtige beschrijvingen incl; hoe zij een bont gezelschap (eigenlijk twee hoofdpersonages en drie personages) als een sprookspreekster op het einde doet openbloeien; de ragfijne ontroering die jij niet voelt, vind ik spijtig voor jou; en info over steden vind je in de betere reisgids en op internet – Noëlla heeft het o.a. over verwerken van verlies, en hoe iemand die overleden is toch nog een baken kan zijn. Geschiedenis eens vanuit vrouwelijk perspectief. Onverdraagzaamheid, ook onderling tussen entiteiten aan de rand. Enfin, ‘Vuurkraal’ is al eens lévend wandtapijt – een andere insteek dan wat gangbaar is – RESPECT, je krijgt psychologie niet op een bord en de kicks zitten niet in snelheid-spanning maar in de wondermooie passages. Puberteit in onze tijd ook qua leeftijd, zou ik niet projecteren naar 500 jaar geleden. Maar dank voor uw gastvrije reactie. Veel leesplezier in het literatuurlandschap! Veuillez agréer mes salutations les plus distinguées,

    Pierre

  • Peter Holvoet zegt:

    PARDON ‘als een levend’;
    een goéde wind in uw en àlle VertelZeilen

    een StadsPeter
    http://www.madametoutou.be

  • Jaap Friso zegt:

    Interessante bespreking van Vuurkraal. Ik zal eerdaags mijn leeservaring publiceren, die houd ik nog even voor me om het spannend te maken.

  • Noëlla zegt:

    Dag Allemaal,

    Daarstraks werd ik met veel medeleven aangesproken door een collega op het werk. Hoe ik mij voelde? Ik begon te praten over de plotse dood van mijn schoonbroer in de veronderstelling dat mijn collega het daarover had en dat ze erover had gehoord. Dat bleek niet zo te zijn. Ze had het over de bespreking van ‘Vuurkraal’ op deze site. Je kan je blijkbaar hierop abonneren, dat wist ik niet.
    Ze vroeg wat zo’n bespreking doet met een mens. Lig ik nu te snikken in een hoekje en schrijf ik nooit meer een boek?
    Niet dus. Ik heb dit gelezen en was hier een paar dagen ongelukkig over, dat geef ik ruiterlijk toe. Vandaar dat mijn echtgenoot in de pen is gekropen.
    Maar dan dacht ik aan de vijf hartjes op de site van boek.be, wat ‘schitterend’ betekent, en aan de vier sterren op de site van lezen is leuk. Ga daar eens naar kijken, beste mensen, die tellen ook mee! Daar trek ik mij aan op. Een boek met zo’n uiteenlopende beoordelingen? Dat moet je zeker lezen en erover nadenken!
    Zij hebben trouwens allemaal hetzelfde boek gelezen. Zo zie je maar dat meningen kunnen verschillen. En iedereen heeft recht op een eigen mening, no hard feelings, Jet. Al heb je me wel een ‘uppercut’ verkocht.

    Als er mij zoiets als dit overkomt, denk ik aan ‘Josephine de muis’, een verhaal van Kafka. Josephine de muis houdt op met zingen omdat niemand haar vraagt om dat te doen. Ze gaat zichzelf zitten beklagen en doet haar mond niet meer open.
    Ik ben gelukkig Josephine de muis niet. Ik weet dat ik moet zingen om te zingen, schrijven om te schrijven. Gewoon omdat ik dat graag doe. Niemand vraagt mij daar om en niemand zit erop te wachten. Ik weet ook dat ik mijn geesteskinderen (‘Vuurkraal’ in dit geval) helemaal alleen de wereld instuur en dat ze zichzelf moeten zien te redden in de boze buitenwereld. Ik hou van al mijn kinderen en moet het met lede ogen aanzien als mijn kind ‘te dik’ wordt genoemd. Maar ja, wat doe je eraan… Afvallen is in het geval van ‘Vuurkraal’ toch geen optie.

    Het valt mij wel op, Jet, dat je destijds gezwegen over ‘Dolores!’. Nu zeg je dat je het boek goed vond, wat al bij al wel fijn is om te horen. Dank daarvoor. Maar ik hoop dat je weet dat het internet een hard medium is dat de publieke opinie danig kan (en soms wil)beïnvloeden.
    Ik ben zo’n ziel die gelooft dat mensen hun eigen mening kunnen vormen. Daarom wil ik besluiten met en uitnodiging: lees het boek, beste mensen, en oordeel zelf, zonder te denken aan de beoordelingen die je vooraf hebt gelezen.

    Toch nog even meegeven: ‘Vuurkraal’ gaat net als ‘Dolores!’ over ‘anders zijn’ (over een Moorse, een Gitane, een man met Joods bloed in zijn aderen en een dwerg, kortom een zootje ongeregeld dat langs steden en dorpen trekt) en over verdraagzaamheid. Het schetst het dagelijkse leven van een gezelschap van speellieden in de late middeleeuwen. Geen grote historische gebeurtenissen en beroemde personages dit keer. Wie daar op zit te wachten, komt van een kale kermis thuis. En neen, Johanna was nog niet gek, maar vertoonde wel de eerst tekenen van waanzin, zoals je in het boek kunt lezen. Daarom wordt er gefluisterd dat ze ‘maanziek’ is. Dit is historisch gezien correct. Het spijt me voor de mensen die haar graag haartje-pluk hadden zien doen. Ze heeft op dit punt in haar leven enkel nog maar geprobeerd om de ogen van een minnares van Filips uit te steken en praat tegen mensen die er niet zijn. Ze was dus misschien toch al wel een beetje maanziek?

    Waarom heb ik dit boek dan geschreven?
    Het was van in het begin het opzet. Al voor ‘Dolores!’ was ik van plan om een trilogie te schrijven met drie heel verschillende boeken die telkens een ander facet laten zien van het leven in de middeleeuwen en de vroege Renaissance. Ik ben nu eenmaal een koppig mens, ik wil telkens een heel ander boek schrijven met personages die liefst niet te veel op die in mijn vorige boeken gelijken. Het spijt mij oprecht dat je de Moorse Meryem niet zo interessant vindt, Jet, omdat ze zo nuchter en verstandig is. Maar tja, zo is ze nu eenmaal, en die eigenschappen heeft ze hard nodig om te overleven.
    Het tweede deel zou gaan over de ontwikkeling van het theater en dat heb je gekregen met ‘Vuurkraal’. Het gaat over wat verlies van een dierbare doet met een mens. Het schetst de verschillende manieren waarop je dat verlies kan verwerken, het doorbreekt ook taboe’s over het moederschap. En, sorry mensen, het gaat ook over de liefde en dat is niet bepaald hip, ik weet het. ‘Vuurkraal’ beoogt dan ook een ‘warm’ boek te zijn.
    Ik wil daarom eindigen met een quote uit de poëzie van mijn echtgenoot Peter Holvoet-Hanssen:

    ‘Zeg toch dat liefde wint, als dat geen statement is.’

    P.S. De dood van mijn lieve schoonbroer heeft mij de laatste tijd trouwens veel meer bezig gehouden, dan deze recensie, en gelukkig maar. Er bestaan nog andere prioriteiten in het leven. Echte mensen en echte kinderen gaan voor papieren kinderen.

    Phoe.. Ik voel me als een vis die eindelijk heeft toegehapt. Aan de haak gevangen, maar toch blij dat ik mijn hart eens kon luchten, eindig ik met een vriendelijke groet aan iedereen, ook aan jou Jet,

    Noëlla

  • Jet zegt:

    Dank je voor je groeten, Noëlla; En voor alle duidelijkheid: ik heb jou niet beoordeeld als auteur, dat is mijn stijl niet en daarbij ken ik je ook niet. Ik heb over je boek geschreven.

    En heb ik over Dolores niet geschreven?
    -Niet voor De Leeswelp, het is bij andere recensenten terecht gekomen.
    -Niet op het web: http://www.verteleens bestond nog niet.
    -Wel voor K&L: op 28 maart 2007, in combinatie met de tentoonstelling ‘ De Schoonheid en de Waanzin’( over Filips de Schone en Johanna van Castilië) in de O.-L.-Vrouwekerk te Brugge.
    - meegenomen en voorgesteld naar lezingen en navormingen over de ‘levende geschiedenis’ e.a. (maar dat kun jij niet weten).
    - Gelezen voor een aantal jury’ s, en het terecht geapprecieerd.

    Dus je ziet: een boek leeft soms een leven waar de auteur geen weet van heeft.

    En hier eindigt mijn antwoord in boekenvriendschap,

    Jet

  • Tine zegt:

    Dag Jet en Noëlla,

    Wat fijn dat er ook op deze manier met een recensie kan omgegaan worden. Wat het boek betreft: ik krijg alleen maar meer zin om het te gaan lezen en er zelf een oordeel over te vormen. ‘Dolores!’ heeft me indertijd heel erg bekoord.

    grote groet,
    Tine

  • Kathleen zegt:

    Een beetje kippenvel krijg ik toch wel van deze discussie.
    Omdat ik me heel goed kan inbeelden hoe Noëlla zich voelt, en omdat de faalangst – de keerzijde van de waardering – die ik al voelde door de Boekenleeuw, nu nog een beetje sterker wordt. Tegelijk begrijp ik ook Jet, van wie ik ervan overtuigd ben dat ze een integere recensente is. Ik vind het ongelooflijk belangrijk dat ze benadrukt dat ze het boek en niet de auteur beoordeeld heeft. Zo hoort het ook. Er is niets waar je als schrijver zo nijdig van wordt als arrogantie bij recensenten, die je omwille van een boek dat hen minder bevalt, tatoeëren als onmachtig. Die op de man spelen, en niet op de bal. Dat heeft Jet niet gedaan, gelukkig maar.
    Dat is ook het punt dat ik onlangs wilde maken, toen ik gastspreker was op de recensentendag van De Leeswelp (iets wat ik – zij het iets scherper – herhaald heb in mijn column in De Standaard der Letteren). Het was in zekere zin de recensent gerecenseerd, en ik sta nog steeds voor de volle honderd procent achter wat ik toen gezegd heb. Dat boeken beoordeeld worden is prachtig (aandacht! willen we dat niet allemaal?), dat daar ook soms kritische noten bij vallen is onvermijdelijk. Wat is een positieve recensie waard als alle recensies jubelen? Maar verdorie, als die kritische noten vallen, dan is dat hard. Laten we daar vooral geen doekjes om winden.
    Ach, het is zo dubbel. Wat kan ik daar verder nog aan toevoegen?
    Dat Noëlla een goede schrijfster is, die nu blijkbaar een boek geschreven heeft waarover de meningen behoorlijk verdeeld zijn. Eerlijk gezegd maakt me dat vooral heel nieuwsgierig. Ik volg Tine dus, en ren deze week naar de winkel om Vuurkraal te kopen.

  • stefan zegt:

    Het is iets waar ik het ook wel vaak moeilijk heb. Het wereldje van de Nederlandstalige jeugdlitratuur is zo klein. Auteurs en die paar enthousiastelingen zoals wij zitten haast op elkaars lip. En dan waag ik het als enthousiasteling het om de boeken van die – vaak bevriende – auteurs te beoordelen.
    Ik praatte laatst met een al wel heel erg gewaardeerd jeugdauteur en die vertelde me hoe hard een negatieve recentie bij hem aankwam. Ik schrok daar eerlijk gezegd wel van.
    Moeten we er dan niet beter mee stoppen? Tenslotte draag ik heel veel auteurs een warm hart toe. En alle kritiek op jeugdboeken is toch wel echt bedoeld om auteurs te stimuleren mooie boeken te maken.

  • Jet zegt:

    Stefan,

    Hier word ik zo moe van. Ik ben ook bevriend met een aantal auteurs, ik waardeer hen, maar ik beoordeel hun boeken. En ik geef hun zowel mijn positieve als negatieve opmerkingen mee. Gegronde reacties,hoop ik, met pro’s en contra’s. Daar moeten ze toch tegen kunnen???
    Laatst zei een studente me:’Ja, maar iedereen kan toch recenseren?’ Is dat zo? Van een recensent mag je achtergrond verwachten, een(zij het minimum) kennis van de geschiedenis van de (jeugd)literatuur( dat meen ik, zo herken je terugkomende tendensen!, van de literatuurkritiek én moet je op de hoogte blijven van het reilen en zeilen in de jeugdliteratuur. Als je het serieus wil doen, is dat niet niks, geef toe. Dus, waarom zouden we dan opgeven, als we het even eerlijk menen als de auteurs? Wij schrijven toch niet uit rancune (zelf ‘gefrustreerde, mislukte’ auteurs, weet je wel), of we hoeven toch niet in het gevlei te komen???

    Nu heeft die discussie zich verlegd, ik weet het. Ik laat het hierbij en ga terug naar de boeken (die voor het ogenblik maar traag verschijnen) Daar voel ik me beter thuis.

    In boekenvriendschap, Jet

  • stefan zegt:

    Ik ben ervan overtuigd dat het recenseren groot nut heeft. Ook dat we het met de beste bedoelingen doen. En dat we het best wel deskundig doen.
    De enige reden waarom ik het zou opgeven is omdat het zo gevoelig ligt en we zo dicht bij die auteurs staan.

  • Kathleen zegt:

    @Jet: hear, hear! :-)

    @Stefan: Natuurlijk ligt het gevoelig, maar dat is toch geen reden om ermee te stoppen? Ik ken ook de andere kant: als journalist gooi ik geregeld de knuppel in het hoenderhok rond thema’s die gevoelig liggen, maar waarover – vind ik – absoluut moet gedebatteerd worden! Ook daarop reageren mensen soms boos of gefrustreerd. Daar heb ik alle respect en begrip voor. Maar ik zal het blijven doen, omdat de onderwerpen me echt aan het hart gaan. Met recensies is het toch niet anders? Een recensent die écht met literatuur begaan is, die zijn werk met hart en ziel doet, die er ook goed in thuis is, moet vooral blijven recenseren. Dat helpt ons alert en scherp te blijven. En er wordt over ons en onze boeken gesproken, hoezee! Soms zal het pijn doen. Soms spreken gelijkwaardige recensenten elkaar tegen (dan blijven wij gewoon lekker onze zin doen; de tijd dat ik alleen die ene slechte recensie onthield, en al het mooie vergat – zo werkt het bij véél auteurs – ligt nu wel achter mij). En ja, schrijvers moeten daar allemaal tegen kunnen, maar gun ons toch maar een paar dagen de tijd om onze wonden te likken. We zijn ijdel genoeg om een boek uit te brengen, dus moeten we de commentaren erbij nemen (de complimenten laten we ons uiteraard evenzeer welgevallen, grote ego’s als we zijn :-)). Dat we soms onze mond opendoen en reageren, omdat we het misschien grondig oneens zijn met de recensent, daar moet de recensent op haar/zijn beurt dan weer tegen kunnen. Zeker in deze internettijden is dat onvermijdelijk. En dat is toch prima, zolang het maar met manieren, met het nodige wederzijdse respect gebeurt?

    En nu terug naar de essentie: ik ga nog een stukje schrijven, denk ik.

  • hilde l zegt:

    Een tijdje geleden las iemand een verhaaltje voor aan een groep van 12 mensen. Op de vraag wat we van het verhaaltje begrepen hadden, kwamen 12 verschillende antwoorden. Elk van ons had het verhaal anders gehoord, legde andere accenten, ‘hertaalde’ het verhaal, voelde het verhaal, bekeek het verhaal door een eigen bril… Is dat ook niet wat we met boeken doen? En is dat ook niet verrijkend aan verhalen? Een historisch verhaal lees ik voor de sfeer, de personages, het leven van toen. Mijn zoon leest hetzelfde verhaal voor de feiten en hoe mensen er mee leerden leven. Hij ontdekt waarheden en fouten, ik niet. Ik ontdek relaties, anders leven,… en beiden ontdekken we een prachtig boek!!!

    ps: omgaan met kritiek… Ik ben blij dan nog mensen het daar moeilijk mee hebben…

Reageer!

Reageer onderstaand, of trackback van uw eigen website. U kunt ook de reacties ontvangen via RSS.

U kunt deze HTML tags gebruiken:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website is Gravatar-enabled. U kunt uw eigen wereldwijd gebruikte G(lobally) R(ecognized) avatar verkrijgen op Gravatar.

Houd mij op de hoogte van nieuwe reacties. Of abonneer jezelf op deze discussie zonder te reageren.