Grabbelen in de lenteaanbiedingen maakt me (af en toe) vrolijk. Ik probeer jullie in verschillende berichtjes warm te maken.

Op kop: Geen bereik van Marian De Smet. De auteur won vorig jaar de prijs van de KJV (oudste groep) met De woorden van zijn vingers. Ik was dus nieuwsgierig.

Het verhaal gaat over twee vrienden die een kampeervakantie houden in de bergen. De eerste bergwandeling valt David erg tegen en Leo vertrekt dus alleen voor de volgende tocht. Bij het terugkeren wil hij de weg inkorten; hij valt in een kloof en breekt zijn voet. Hulp kan hij niet inroepen, zijn gsm heeft geen bereik en bovendien is de batterij nagenoeg plat.

Plots verschijnt Nanou, eerst als een verschrikt gezicht, wat later als een vreemd meisje. Zij verzorgt hem in het geniep, gesteund door een imaginaire vriend. Uit de moeizame gesprekken blijkt dat zij al 16 jaar door haar paranoïde moeder  van de buitenwereld wordt geïsoleerd. Haar moeder mag niet weten dat ze met andere mensen,i.c.Leo, in contact kwam, en dus kan ze hem ook niet echt redden. Maar hem verzorgen kan ze wel. Ze kan wel lezen en schrijven, en kent bijv. de paar boeken verpleegkunde – uit haar moeders vorige leven- uit het hoofd. Dat is natuurlijk handig voor het verhaal.

Terwijl Nanou en Leo aarzelend naar elkaar toe groeien,  komt een reddingsactie op gang en krijgt David de hele pers en familie over zich heen, in het bijzonder Olive, een zus van een eerder verdwenen meisje.  Waarschijnlijk heeft Marian De Smet haar aangevoerd om  David een tegenspeler te geven. (Leo-Nanou //David- Olive). Ook Olive (13) rekent net als Nanou af met eenzaamheid, maar als tegenspeler van David is ze wat erg jong.  Zij zorgt voor verwikkelingen en rekt het verhaal onnodig. Tussendoor krijgt de sensatiepers af en toe een flinke sneer.

Goed, zij het kort, zijn de radeloze ouders van Leo en de troosteloze ouders van het eerder verdwenen meisje geportretteerd. De moeder van Nanou heeft me minder overtuigd, ook niet wanneer ik over de reden van haar paranoïde gedrag las. De relatie Leo- Nanou, de korte, aftastende gesprekken, en de wanhoop, aarzeling, nieuwsgierigheid, gesteund door veel witruimte, leveren mooie, tedere of beklemmende passages op.

In deze mysterieuze thriller nemen Leo, David en Nanou afwisselend het woord. Zij verhullen hun emoties en gedachten niet in hoogdravende of poëtische bedenkingen, maar hun gedrag straalt soms pure poëzie uit. Die drie jonge mensen laten zien hoe hard mensen elkaar nodig hebben. Het is mijn eerste aanrader!

In boekenvriendschap,

Jet