Boeken

Nieuwe en minder nieuwe kinderboeken, warm aanbevolen (of net niet).

Nieuws

Het reilen en zeilen in de wereld van het kinderboek en de leesbevordering.

Ons gedacht

Onze mening over wat er gebeurt in de kinderboekenwereld, genuanceerd én ongezouten.

Elders gelezen

Lezenswaardige artikelen, opmerkelijke websites, kortom: alles wat u gezien moet hebben.

Extra

Wedstrijden, oproepen, leuke wetenswaardigheden, en meer ditjes en datjes.

Home » Boeken, Uitgelezen

De trappen van vergelijking: drie prentenboeken besproken

Door op 03/01/2012 – 22:32Eén reactie

Goed, beter, best. We zetten drie opmerkelijke prentenboeken van de laatste maanden op een rijtje en bespreken hen met opklimmende graad van bewondering. Al hadden we deze keer misschien beter gezegd: een beetje jammer, beter, best.

De vraag van olifant (Leen van den Berg en Kaatje Vermeire) – 5+ 
Olifant is benieuwd hoe je kan weten dat je van iemand houdt. De andere bewoners van dit boek vertellen aan olifant hoe dat bij hen in zijn werk ging.
Leen van den Berg brengt een clichéonderwerp ook nog een beetje op een melige manier. Ook de personages vormen geen consistent geheel. Dieren, circusartiesten, fantasiewezentjes, mensen, natuurelementen vormen een allegaartje waar geen lijn in zit. Bovendien zijn haar zinnen niet echt vloeiend en mist dit verhaal een geslaagd plot.
Kaatje Vermeire voegt met haar illustraties heel veel elementen toe aan dit verhaal. Het zijn – zoals we dat ondertussen van haar gewend zijn – prenten waarop je niet raakt uitgekeken. Met de gekende en al eerder geroemde ingrediënten: geweldig kleurgebruik, zin voor compositie en detail. Maar toch ook hier kritiek: Kaatje bereikt de ziel van dit verhaal niet. In een boek dat uitsluitend over de liefde gaat vergeet ze – op hier en daar een kleine uitzondering na – die liefde op haar de prenten te laten zien.

Alice in Wonderland (Lewis Caroll en Rébecca Dautremer) – 8+ 
Rebecca Dautremer tekende eigenzinnige illustraties bij het klassieke verhaal van Lewis Caroll. Voor de Nederlandstalige versie probeerde Ed Franck het verhaal te bewerken. Hij wou naar eigen zeggen de oorspronkelijke ontoegankelijke versie, met zijn moeilijke taalgrapjes en knipogen naar Victoriaanse toestanden, geschikt maken voor kinderen van nu. Het levert alleszins een leesbare Alice op, maar door het schrapwerk lijken sommige passages wat ontzield en doelloos rond te zweven. Het blijft natuurlijk een moeilijke evenwichtsoefening: kan en mag je raken aan de oorspronkelijke Alice zonder Caroll oneer aan te doen en zonder te vervallen in een platte Disneyversie?
De prenten van Dautremer zijn natuurlijk heerlijk mooi, en gaan net helemaal in tegen de Disney-Alice die voor veel kinderen helaas de standaard is geworden. Maar je ziet wel dat bewerker en illustrator los van elkaar hebben gewerkt. De cohesie tussen de bewerkte tekst en de illustraties is niet altijd compleet.

Tien bolle biggetjes keken naar de maan (Lindsey Lee Johnson en Carll Cneut) – 2+ 
Lindsey Lee Johnson schreef een aandoenlijk verhaaltje in versvorm dat door Joke van Leeuwen speels naar het Nederlands werd bewerkt. Vooral het ritme werkt prettig. Maar de focus ligt bij dit prentenboek toch vooral op het werk van Carll Cneut.
Carll evenaart op zijn minst alweer zichzelf. Tien biggetjes dartelen onbezonnen en onbezorgd door de bladzijden. Toch staat er iets van terughoudendheid op hun snuit te lezen. Het is alsof ze gestuwd worden door iets waar ze geen vat op hebben. Het is een onontkoombare drive. Ze moeten doen wat ze doen.
Carll kiest vaak voor een hoofdkleur die hij een heel boek aanhoudt. Deze keer is het blauw, de kleur die hij in een wat andere tint ook koos voor Het geheim van de keel van de nachtegaal. Maar in de tekeningen van Carll is blauw nooit gewoon blauw. Carlls blauw is sterk, diep, levend, mysterieus, gelaagd, sprekend, bezield… Ik ben geen specialist in schilderkunst, maar ik durf best geloven dat zelfs zijn collega-illustratoren zich blijven afvragen hoe hij dat toch doet. Tegen het blauw van de nacht steken de pastelkleurige pyjamaatjes van de biggetjes mooi af, alsof ze de onschuld en de onwetendheid van de biggetjes typeren.
Puntje van kritiek: ik begrijp niet goed waarom Carll Cneut en uitgeverij De Eenhoorn hebben gekozen voor een fluogele maan die ‘glowt in the dark’ op haast elke bladzijde. Want in tegenstelling tot al die andere sterke, diepe, levende, mysterieuze, gelaagde, sprekende en bezielde kleuren is het fluogeel van de maan toch maar gewoon fluogeel.

De vraag van olifant, De Eenhoorn 2011, ISBN 9789058387233
Alice in Wonderland, Davidsfonds 2011, ISBN 9789063066215
Tien bolle biggetjes keken naar de maan, De Eenhoorn 2011, ISBN 9789058387165

Eén reactie »

  • leen zegt:

    Jet Marchau over ‘De vraag van Olifant’ in Kerk en Leven 9/11/11:
    ‘Zelden hoorden wij zo weinig woorden zo veel zeggen. Gedachten die klinken en lezen als een geschenk. Met de prenten erbij wordt het een hemels feest, zo mooi dat je sprakeloos en verbijsterd wordt meegezogen in een paradijselijke stoet van dieren, kinderen, harlekijken en mieren,(…) Woorden kunnen oneindig veel zinnen maken, maar soms volstaat zelfs dat niet om zo veel moois te beschrijven.’

Reageer!

Reageer onderstaand, of trackback van uw eigen website. U kunt ook de reacties ontvangen via RSS.

U kunt deze HTML tags gebruiken:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Deze website is Gravatar-enabled. U kunt uw eigen wereldwijd gebruikte G(lobally) R(ecognized) avatar verkrijgen op Gravatar.

Houd mij op de hoogte van nieuwe reacties. Of abonneer jezelf op deze discussie zonder te reageren.