Enkele weken geleden las ik met mijn zoon van acht Kleine Sofie en Lange Wapper van Els Pelgrom en Thé Tjong-Khing. Tijdens een koortsige nacht wordt het doodzieke meisje Sofie door haar speelgoedknuffels mee op sleeptouw genomen in het toneelstuk ‘Wat Er In Het Leven Te Koop Is’. Na een hoop avonturen gaat ze, op wat begint als een heldere nacht, door Khing getekend als een hemel vol sterren, met haar speelgoedkompanen aan boord van een schip. Er steekt een zware storm op, het schip komt in een draaikolk terecht, en Sofie ‘liet zich draaien, draaien, en lachend fluisterde ze: ‘Wat er allemaal in het leven te koop is! Dat wou ik weten. Zoveel! Zoveel!’ BOEM!’ Op de volgende bladzijde komt er ‘veel bezoek’: ‘Alle buren en familie kwamen naar het gestorven meisje kijken.’ Na zoveel leesbeurten bleven mijn ogen ook nu niet droog. En dan, nog een bladzijde verder, gebeurt het: buiten klinkt de claxon van een diepblauwe auto, blinkend in de eerste zonnestralen, ‘de mooiste auto die er bestaat’. Sofie stapt in, samen met haar lievelingsknuffels, en luisterend naar muziek en smullend van bonbons rijden ze ‘door groene heuvels en blauwe luchten’. ‘Sofie lachte. Een eindeloze reis was begonnen.’

Ik heb het met kinderboekenrecensent Jan Smeekens nooit over Kleine Sofie en Lange Wapper gehad, maar denkend aan hem pak ik vandaag, onbewust, het boek weer op. Jan is in de kerstnacht na een lange ziekte op 66-jarige leeftijd overleden. Even flitst de gedachte aan een levensgrote, in pop-up uitgesneden diepblauwe auto door mijn hoofd, met op de achterbank Jan Smeekens die na een vrolijke anekdote tranen van het lachen uit zijn ogen wrijft.

Ik maakte met hem kennis toen ik in de jaren 1990 toetrad tot de redactie van het blad Leesgoed, waarvan hij al lange tijd deel uitmaakte. Tijdens de vaak levendige discussies maakte hij indruk door zijn grote kennis van het kinderboek, door zijn soms eigenzinnige maar altijd goed onderbouwde opvattingen en door zijn grote betrokkenheid bij het kinderboekenvak, tijdens de  nazit door zijn hartelijkheid, zijn rake humor en zijn warme, oprechte interesse. Gaandeweg ontdekte ik dat hij ook een enthousiast onderwijzer, een gedreven kinderboekenrecensent voor de Provinciaal Zeeuwse Courant, een kritisch lid van tal van kinderboekenjury’s  (zoals de Griffels, de Penselen, de Woutertje Pieterse Prijs, de Gouden Uil en de Gouden Zoen), een verzamelaar van pop-ups en een vurig bevorderaar van het kinderboek was. En een vriend met een hoofdletter V, toegewijd, warm, trouw.

Met een bijna grenzeloos enthousiasme en een haast even grote bescheidenheid zette hij zich in voor het Nederlandse en Vlaamse kinderboek, voor de auteurs en illustratoren die hij bewonderde, en volgde hij al wat er gebeurde. In 2008 stelde hij een mooie verzameling poëzie voor jonge kinderen samen: Wie knipt de tenen van de reus? (Davidsfonds/Infodok).

Maar hij was bovenal een heel bijzondere, aimabele man, die door velen heel erg gemist zal worden.

Lieve, warme, bevlogen, onvergetelijke Jan, ongelooflijk bedankt voor wie je was. Het was een voorrecht je te kennen.

Majo De Saedeleer is de eerste die deze nieuwe prijs krijgt overhandigd. In juni 2012 is zij 10 jaar hoofd van Stichting Lezen Vlaanderen. Zij krijgt de prijs vanwege haar inzet voor leesbevordering.

De Prijs zelf wordt op woensdag 12 oktober uitgereikt in jeugdtheater HetPaleis te Antwerpen. Ronald Soetaert zal er een lezing geven over ‘Lezen als gereedschap en gezelschap’. Betty Mellaerts houdt de laudatio. Ook de kinderen zelf komen aan het woord en gaan in gesprek met onder anderen kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen en schrijfster/illustratrice Joke van Leeuwen.

Toch las ik avond na avond in de proef van  Jeugdliteratuur bestaat niet van Peter van den Hoven, recensent voor onder meer De Leeswelp en jarenlang redacteur van Literatuur zonder leeftijd. Een proef van meer dan 400 bladzijden. Avond na avond las ik, bladzijde na bladzijde knikte ik instemmend, zette ik met potlood streepjes en uitroeptekens in de marge, noteerde ik bedenkingen en vragen. Avond na avond keek ik meer uit naar het interview met de man die de afgelopen decennia de kinder- en jeugdliteratuur heel goed had gevolgd en er veel inzicht in had verworven en er een uitgesproken mening over had. Bladzijde na bladzijde werd duidelijker dat het een boeiend gesprek zou worden.

Het gesprek zal er nooit komen. Vandaag raakte bekend dat Peter van den Hoven op vakantie onverwacht overleden is aan een hartinfarct. De Nederlandstalige jeugdliteratuur is een belangrijk criticus en denker kwijt. Hopelijk zal zijn boek Jeugdliteratuur bestaat niet, dat binnenkort verschijnt bij Lannoo Campus/ NBD Biblion, wel het gesprek op gang brengen dat hij ermee voor ogen had.

Eerder dit jaar vond de uitreiking van “De Kleine Cervantes” plaats. Deze prijs is een bekroning door jongeren uit de eerste graad middelbaar in Gent, in samenwerking met de bibliotheek en de Kopergietery, een theaterhuis voor kinderen en jongeren, eveneens in Gent. De boeken die zij dit jaar lazen, kwamen allemaal uit 2009. Jongeren die aan deze prijs deelnemen, zijn niet altijd grote lezers, maar door deel te nemen aan deze prijs, komen ze in aanraking met literatuur, en daar kunnen we alleen maar erg blij om zijn. De Kleine Cervantes is ook wel meer dan zomaar een paar boeken van een shortlist lezen. Je neemt deel aan een workshop, en gaat in debat met medelezers tijdens het jaar, om de boekenlijst te bespreken.

De winnaar krijgt een tekening, die elk jaar anders is, van illustrator Carll Cneut.

De winnaar die de tekening van Carll Cneut kreeg, was dit jaar Kathleen Vereecken, voor haar boek “Ik denk dat het liefde was”. Met dit boek krijgt zij eindelijk de aandacht die ze verdient. Ze won met dit boek ook al de Boekenleeuw. Eerder verschenen werk is ondermeer “Kleine Cecilia”, “Wreed Schoon” en “Lara en Rebecca”. Er is ook nog “Alle Kleuren grijs” en voor jongere kinderen “Morgen word ik heks”. Ze heeft ook een aantal non-fictie titels op haar naam. Ze werkt ook als journaliste voor onder andere de krant De Standaard.

“Ik denk dat het liefde was” vertelt het verhaal van Léon, anno 1746. Eigenlijk heet hij Dieudonné, maar niemand gebruikt die naam. Leon groeit als vondeling op in de Morvan, een streek in Frankrijk. Mede door de liefdevolle zorgen van Méline, de dochter van Annette, zijn voedster, komt Leon zijn jeugd door. Want bij Annette en Henri heeft Léon niets te goed. Annette is een boze vrouw, en Henri een zwijger. Wanneer Méline doodgaat, moet Léon echt alleen verder, en hij trekt naar Parijs. Hij is dan tien. Hij komt er terecht in een woeligheid die hem vreemd is, de woeligheid die een stad eigen is. Hij beseft dat hij moet zien te overleven. Langzaam ontdekt de lezer een jongen met lef, en een warme persoonlijkheid, ondanks zijn ellende. Om aan geld te komen gaat hij lijken roven, wat een koud kunstje is als je weet dat hij in Les Halles woont, vlakbij het kerkhof. Het gevolg is dat Léon altijd een lijkenlucht in zijn neus heeft.

Na een aantal jaar in Parijs, raakt Léon in de ban van lezen en schrijven, en zal hij zijn brood verdienen met het schrijven van brieven voor mensen die niet kunnen lezen of schrijven. Brieven over gewone dingen des levens, verdriet en geluk.

Wat hij niet weet, is dat zijn moeder heel gauw zijn pad zal kruisen. En als Léon ontdekt wie zijn vader is, wordt hij pas echt kwaad. Niemand minder dan Jean-Jacques Rousseau, de vermaarde filosoof die met “Emile, of de opvoeding” een baanbrekend boek over opvoeding schreef, is de vader van Léon. Rousseau kreeg 5 kinderen, die hij alle vijf naar een vondelingenhuis bracht. Vereecken beschrijft zeer sfeervol, in een zuivere taal, het verhaal van Rousseaus oudste zoon. Over hoe het zou kunnen geweest zijn. Ze doet dat op een manier die ervoor zorgt dat de lezer Léon niet zo gemakkelijk los kan laten, en nog lang blijft nazinderen als je het boek dichtdoet, en het misschien zelfs jammer vind dat je “Ik denk dat het liefde was” uit hebt. Ook de mensen bij wie Léon in Parijs terechtkomt, zoals Madame Chéry en de – als het op mannen aankomt – nogal wispelturige Madeleine, worden uitvoerig beschreven zonder ongeloofwaardig te worden. Haar “Kleine Cervantes” is meer dan verdiend.

Het Concertgebouw in Brugge is al zo’n mooie locatie, maar het kreeg nog meer uitstraling met die massa enthousiaste kinderen. Overal, in alle hoeken, op alle trappen, op alle overlopen, in de grote concertzaal en in de kamermuziekzaal, op mij onbekende forums, overal overal zaten, lagen, stonden kinderen te reikhalzen naar auteurs, vragen van de zoektocht ( na 30 jaar nog altijd ene blijvende hit!!!) op te lossen, te drummen om een handtekening, memory of twister te spelen…

Op de betonnen muren was in slingerbeweging van onder naar boven een tijdslijn aangebracht over 30 jaar KJJ/KJV: mooi, helder, leuk en verzorgd! Ik heb héél veel o’s en ha’s gehoord.

En de bekroningen zelf. De presentator (een  ketnetrapper, volgens de twee oudsten, ik weet niet of dit waar was), deed het allemaal met veel zwier en toch met stijl, én op kinderniveau. Hij had zowel de allerkleinsten als de groteren meteen mee. Mirthe (4) stak haar hoofdje onder mijn arm toen nummer 1  bekend gemaakt zou worden. En toen was het toch wel haar boek zeker: Het circusschip! Bij Fran (7, groep 2) sprongen de tranen in haar ogen toen ze op het scherm niet het varken van Gerda Dendooven zag verschijnen, maar wel De ongelooflijk bijzondere boekeneter. En Siene (8, groep 3) kon niet genoeg met haar voeten roffelen en klappen voor de winnaar van haar groep 3: Dummie de mummie.

Ik heb weer vooral verwonderd gekeken naar al die gezichtjes, dat enthousiasme en me eigenlijk ook ontzettend verwonderd over het gemak waarmee de kinderen zich nog alles (tot in detail!!!) van die boeken herinneren. Namen, locatie, illustraties, er zijn geen boekengeheimen meer eenmaal ze die boeken gelezen hebben.

Het was een mooi, goed georganiseerd feest. Dank je wel organisatoren en graag tot volgend jaar!!!!

En geef ik nu de uitslag? Neen hoor, maar je vindt hem wel op www.kjv.be Het is meteen een gelegenheid om kennis te maken met de KJV! Zo dit nog nodig is natuurlijk.

In boekenvriendschap, Jet

Maar het meest tot de verbeelding sprak toch de Gouden Uil voor Jeugdliteratuur. Alleen al dat die prijs vlak naast een equivalent voor volwassen literatuur stond, was al een statement van jewelste. Het maakte me duidelijk dat kinderboeken schrijven en lezen geen flauwekul was. De opzet was ook even eenvoudig als geniaal. Ruim vooraf werden vijf genomineerden bekendgemaakt. Die vijf werden in ’s lands grootste boekhandel prominent gepromoot. Het is ook op die manier dat ik in die tijd in aanraking kwam met de Gouden Uil. Ik kocht alle vijf genomineerde boeken. En wat was dat een verademing! Ze stegen zo ver uit boven al die andere boeken die ik meestal in de supermarkt kocht. Zo ontdekte ik dat jeugdliteratuur echt hoogwaardige kunst kon zijn.
Wat ook zo geweldig was aan die Gouden Uil waren de uitgebreide juryverslagen. Ze lieten me inzien wat vakmensen belangrijk vonden in jeugdboeken. Bovendien verschenen er van de genomineerde boeken ook heel wat recensies in de pers.
De jaren nadien begon ik me zelf aan voorspellingen te wagen. Alle genomineerde boeken werden in huis gehaald, ik probeerde ze zo snel mogelijk te lezen en ik vertelde iedereen die het wilde horen wie er volgens mij zou winnen. En van de vier jaar dat ik dat deed was het drie keer bingo (en och, Koningsdochter, zeemanslief vind ik nog altijd een van de mooiste boeken die ooit geschreven zijn).
Kortom, die Gouden Uil heeft, veel meer dan alle andere literaire prijzen en eender welk initiatief, mijn competenties als kritisch lezer van jeugdliteratuur gevormd.
En dan was er natuurlijk elk jaar die grote apotheose op een zaterdagavond in het voorjaar. Ik weet het, we hebben allemaal wel kritiek gehad op de wat ongelukkige vragen die de presentator van de televisieshow stelde en op het feit dat de aandacht voor de vijf genomineerde boeken tijdens de uitzending niet echt gelijk verdeeld was. Maar zeg nu zelf: op welk ander moment was er ooit twintig minuten aan één stuk aandacht voor jeugdliteratuur op teevee?

En nu wordt de Gouden Uil voor Jeugdliteratuur begraven. Hij gaat op in de Boekenleeuw en de Boekenpauw die dan heerlijk opgewaardeerd zullen worden, zeggen ze bij Boek.be. Maar hoe kan een prijs voor een boek in zijn totaliteit nu opgaan in twee afzonderlijke prijzen voor schrijvers en illustratoren? Dat is een wiskundige logica die ik niet snap. Het is alsof je de titel van wereldsportman zou afschaffen en zou overlaten aan elke afzonderlijke sportdiscipline. Bovendien zullen heel wat boeken buiten boord vallen. Bij adolescentenromans zal het geen grote rol spelen, maar een prentenboek is per definitie een samenspel tussen tekst en illustraties. In een goed prentenboek zijn die twee complementair en altijd meer dan de optelsom van tekst en tekening afzonderlijk. Toen in 2009 Het geheim van de keel van de nachtegaal ‘slechts’ een Boekenwelp en een Boekenpluim won, kon je op je sokken al voelen aankomen dat het die Gouden Uil niet kon ontlopen. Of neem nu een boek als Angèle, de verschrikkelijke van Tine Mortier en Bert Dombrecht: tekst en illustraties vertellen elk slechts de helft van het verhaal. Niet de tekst, niet de illustraties zijn het sterkst aan dit boek, maar net hun samenspel dat tot een schitterend geheel leidt. Heeft zulk boek dan niet het recht kans te maken op een literaire prijs? De erelijst van de Boekenleeuw geeft me trouwens gelijk: de laatste tien jaar ging de prijs slechts één keer naar een prentenboek (De schepping in 2004) terwijl in die periode drie keer een prentenboek met de Gouden Uil ging lopen.

Ik ben alvast benieuwd hoe een vernieuwde Boekenleeuw en Boekenpauw hierop een antwoord gaan vinden. Ik ben ook benieuwd op welke manier Boek.be voor haar onderscheidingen evenveel media-aandacht gaat genereren. En ik ben al even benieuwd of die Leeuw en Pauw Nieuwe Stijl voor de leek net zulke poorten zullen openzetten naar hoogwaardige jeugdliteratuur als de Gouden Uil al die jaren heeft gedaan.
Maar dat ik daar met argusogen naar zal kijken is alvast duidelijk.

illustratie: Sebastiaan Van Doninck

Hij is er eindelijk: de nieuwe en vernieuwde en geheel herziene Leesgoed.

Ik ben vast niet de enige die er reikhalzend naar uitgezien heeft, want de spreekwoordelijke buzz op het internet en daarbuiten was niet gering. De verwachtingen waren navenant – bijzonder hooggespannen dus. Ga er maar aan zitten, wanneer de halve kinderboekenwereld op je vingers zit mee te kijken hoe je een vaste waarde in hun vertrouwde landschap in een totaal nieuw jasje steekt.

Maar goed, ik hou u niet langer in spanning. Heeft het team onder leiding van Karin Kustermans – hoofdredacteur, en niet langer ad interim! – de verwachtingen kunnen inlossen? Dat heeft het zeker en vast!

They had me at ‘hello’: ik was eigenlijk al verkocht bij de cover. Het nieuwe logo is ronduit super, in een eenvoudig lettertype met de ‘g’ verwerkt tot een vreemdsoortig wezentje met grote ogen en lange wimpers. Voeg daarbij een pracht van een illustratie van Sebastiaan Van Doninck en het kan al niet meer stuk.  Het kleurgebruik is mooi én sober en getuigt van een overvloed aan fantasie gecombineerd met een lekker strakke vorm. En wat meer is: de vormgevers slagen erin dit ook in de rest van het blad vol te houden.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik niet de grootste expert ben wat vormgeving betreft. Meestal is het veeleer een kwestie van ‘ik hou ervan of ik hou er niet van’. Maar dat zal ook voor de rest van het lezerspubliek het geval zijn. En hoe het ook zij: ik hou ervan. Van de rustige en stijlvolle pagina’s. Van het dusdanig uitnodigend karakter, zodat je niet anders kan dan aan het lezen gaan. Van de ruimte die er is voor één enkele spread uit een boek over een hele dubbele pagina geplaatst. Van het hele plaatje dus (dat nauwkeurig in elkaar werd gezet door Tim Oeyen en Sanny Winters).

Ook inhoudelijk is er een en ander veranderd – we krijgen nog steeds duiding bij een actueel thema, er zijn de recensies en de rubriek ‘Boekidee’ met lestips en de interviews, maar er werden ook nieuwe rubrieken toegevoegd. De nieuwe Leesgoed wil boeiend en informatief zijn, inspirerend, mooi en anders. En slaagt daarin met glans. Dat heeft uiteraard te maken met een frisse aanpak van het redactieteam, maar ook met de vorm. Alles oogt overzichtelijker, en de egale achtergrond en weldadige witruimte zorgen voor een aangename lectuur. Want goede inhoud kan niet alleen een mooie verpakking gebruiken, hij wordt er door versterkt.

Een schitterend begin van de lente dus. Laten we dit afspreken: iedereen rept zich vandaag nog als de bliksem naar de winkel om een exemplaar (of beter nog: een abonnement), vlijt zich daarna languit op een bankje in de zon met een glaasje witte wijn en dit fantastische leesvoer, en geeft mij tot slot volmondig gelijk.

Op de internationale Kinderboekenbeurs in Bologna werd zopas bekendgemaakt dat de ALMA, de Astrid Lindgren Memorial Award, 2011 gaat naar Shaun Tan. De Australische illustrator volgt daarmee de Belgische  Kitty Crowther op.

De Astrid Lindgren Memorial Award (ALMA), een van ’s werelds belangrijkste onderscheidingen op het vlak van kinder- en jeugdliteratuur en in elk geval de grootste wat prijzengeld betreft (vijf miljoen Zweedse kronen – ruim 500.000 euro), gaat naar een auteur, illustrator, verteller of leesbevorderaar die een belangrijke inspanning heeft geleverd voor jeugdliteratuur en kinderrechten. De prijs werd na de dood van Astrid Lindgren in 2002 door de Zweedse regering ingesteld  ter nagedachtenis aan de schrijfster: ‘Astrid Lindgrens boeken zijn doortrokken van diepe humanistische waarden. De prijs beloont werkzaamheden in haar geest en heeft tot taak de interesse voor kinderliteratuur in de wereld te vergroten en te versterken.De prijs beloont het gehele schrijverschap, geen individuele werken. Maar men behoeft geen woord geschreven te hebben om in aanmerking te komen – ook illustratoren en vertellers kunnen worden beloond. De prijs kan ook worden toegekend aan personen of organisaties die zich bezighouden met het stimuleren van het lezen door kinderen en jongeren.’

Dit jaar gaat de prijs dus naar Shaun Tan, die meer da 20 boeken illustreerde maar in ons taalgebied vooral bekendheid verwierf met zijn woordenloze prentenboek De aankomst (2008) en zijn verhalenbundel Verhalen uit een verre voorstad (2009).

Uit het juryrapport:

‘Shaun Tan is een meesterlijk visueel verhalenverteller, die de weg wijst naar nieuwe mogelijkheden op het vlak van prentenboeken. Zijn werelden-in-beelden vormen een apart universum waar niets vanzelfsprekend is en alles mogelijk is. Herinneringen aan Tans eiegen kindertijd en adolescentie zijn vaste ankerpunten, maar het beeldverhaal is universeel en raakt iedereen, ongeacht zijn of haar leeftijd.

Achter de rijkdom aan minutieus gedetailleerde tekeningen, waar kritiek geleverd wordt op de maatschappij en de geschiedenis op symbolische wijze aan bod komt, schuilt een voelbare warmte. Er zijn altijd mensen aanwezig, en Shaun tan schetst zowel onze zoektocht als onze vervreemding. In zijn werk gaat een schitterend, magisch verteltalent hand in hand met een diepgeworteld humanisme.’

Zopas werd in Amsterdam de winnaar bekendgemaakt van de Woutertje Pieterse Prijs 2010. Hoewel de oogst van 2010 rijk was – de jury, bestaande uit Karel Berkhout, voorzitter Frank Groothof, Kees ‘t Hart, Suzanne Hertogs en Annemie Leysen, spreekt van een ‘spannende embarras du choix’ – werden, anders dan de voorbije jaren, geen namen genoemd van boeken die mee in de running waren. Bij het voorlezen van het juryrapport werden de schijnwerpers  meteen op de winnaar gericht:

‘Eén perfecte parel uit het snoer, één 24-karaats goudkorrel wist ons meteen en unaniem te verleiden, te charmeren, te ontroeren en te intrigeren. Een meerstemmig verhaal is het, boordevol grote en kleine verhalen, en een magistrale ode aan de vertelkunst. Een overrompelend boek ook, dat zich niet onder één noemer laat vangen. Het koestert je genereus in een warm familienest, het betovert je onweerstaanbaar met zijn magische, haast mythologische sfeer, het maakt je veel wijzer in een stuk vaderlandse geschiedenis, het neemt je mee naar het hoofd en het hart van een opgroeiend meisje, én het laat je rondstruinen op de weggetjes en straten van een provinciaal stadje en in de huizen van de bizarre bewoners. Een streekroman, een familiesaga, een oorlogsverhaal, een coming-of-age-boek, een magisch-realistische roman, vroegen we ons af? Vijf in één, vonden we. Vijf halen één betalen! Daarom alleen al is dit boek een huzarenstuk. Maar er is meer, veel meer. Al die verhaallagen en uitgezette lijntjes lopen in een perfecte regie in elkaar over en vallen aan het eind rimpelloos in de plooi. De schrijver speelt meesterlijk met subtiele verwijzingen naar wat komt en naar wat voorbij is en houdt de compositie stevig in de hand. Zijn onvergetelijke personages zijn springlevend en verbluffend authentiek. Voorspelbare clichés en melige dramatiek kom je hier niet tegen. Je gelooft wat je leest, en daar gaat het om in echte literatuur. Dit is geen opdringerige mooischrijverij, maar grote literatuur, in een hoogst originele stijl en taal opgeschreven: sober en gedoseerd, direct en poëtisch, sfeervol, geestig en suggestief. De krachtige beelden, de verrassende en treffende formuleringen en de levensechte dialogen staan steeds in dienst van het verhaal.’

Het was meteen duidelijk: de Woutertje Pieterse Prijs 2011 gaat naar De hemel van Heivisj van Benny Lindelauf.

 Een magistraal boek, volgens de jury:

 ’ U moet dit allemaal dringend lezen! De auteur brengt hier met uitzonderlijk vakmanschap een wonderlijk universum tot leven, beklemmend en   hartverwarmend tegelijk, dat lezers, jong en oud, ontroert, vasthoudt en verbaast.’

Daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Een heel terechte bekroning voor een uitzonderlijk knap boek, want dat het een bijzonder boek is vonden ook wij van Vertel eens: lees de stukken van Stefan, Katrien en mezelf er maar op na. Toch nog even Stefan citeren: ‘Wat een sterke compositie! Wat een heerlijke taal! Wat een fenomenale vertelkracht! Het lezen van De hemel van Heivisj is als een totaalervaring, maar dan eentje die in elk hoekje, in elk kiertje volmaakt is. Dit is geen boek om te lezen. Dit is een verhaal om te drinken, met volle teugen, en met je ogen dicht.’

Het volledige en erg sterke juryrapport (petje af, jury!) is te lezen op de site van de Woutertje Pieterse Prijs. Voor wie graag met dit boek in de klas aan de slag wil, zijn vanaf vandaag lessuggesties beschikbaar op de website van Leesgoed. De bijzonder grondige en uitgebreide lestips zijn het werk van Lieke van Duin en Jos van Hest, en zijn gratis te downloaden.

In Leesgoed 2010/5 is een uitgebreid interview te lezen met Benny Lindelauf, waarin hij uitgebreid ingaat op het schrijven van De hemel van Heivisj: ‘Ik heb het gevoel dat ik in deze boeken pas echt mijn stem heb gevonden, een manier van vertellen die ik fijn vind.’